บทที่ 17

มุมมองของโคลอี้

ห้องครัวในเวลาตีสี่ครึ่งเงียบเกินกว่าที่มันควรจะเป็น

วิกเตอร์ไปเติมกาแฟมาอีกแก้วตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ และตอนนี้เขากำลังยืนพิงเคาน์เตอร์ด้วยไหล่ข้างหนึ่ง มือถ้วยกาแฟไว้อย่างหลวม ๆ เป็นเพียงการอยู่ตรงนั้น—การมีตัวตนแบบที่ไม่ต้องประกาศตัว และไม่เคยหลบสายตา

“สตูดิโอของคุณ” เขาพูด “เปิดมาน...