บทที่ 172

โคลอี้

“ช้า... หน่อย” ฉันหอบออกมา เสียงแหบพร่าแทบแตกสลาย

เขายังคงฝังลึกอยู่ในตัวฉัน อกกระเพื่อมขึ้นลงแรง เหงื่อชุ่มลื่นระหว่างร่างกายที่ร้อนจัดของเรา กลิ่นซีดาร์ของเขาที่เคยแฝงคมโลหะอันอันตรายค่อย ๆ จางหาย เหลือเพียงกลิ่นอุ่น หนักแน่น ของหมาป่าที่ได้รับความพึงพอใจแล้ว น้ำหนักตัวของเขากดฉันแนบติดกั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ