บทที่ 175

มุมมองของโคลอี้

ฉันยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มองประตูที่ปิดสนิท

หน้าต่างยังเปิดค้างอยู่ ม่านสีขาวปลิวขึ้นครั้งหนึ่ง ก่อนจะตกลงมาอีก ลมเย็นของยามเช้าพัดกรูเข้ามา เสียงนกร้องจากสวนเบื้องล่างดังมาแผ่วไกล ราวกับเป็นอีกโลกหนึ่ง

เสียงประตูกระแทกปิดยังคงก้องอยู่ในหูฉันเนิ่นนาน

มือของฉันยังค้างอยู่กลางอากาศ เอ...