บทที่ 176

มุมมองของโคลอี้

โทรศัพท์ของฉันสั่นขึ้น เป็นคุณยาย ฉันกดรับสาย

“โคลอี้!” เสียงคุ้นเคยดังผ่านสายมา แหบพร่าตามวัย แต่ยังเปี่ยมไปด้วยพลัง “เป็นอย่างไรบ้าง กินอาหารเช้าหรือยัง”

ดวงตาของฉันร้อนผ่าวขึ้นมาในทันที เสียงนั้นเอง ไม่ว่าโลกภายนอกจะวุ่นวายเพียงใด ไม่ว่าจะมีผู้คนผลักไสฉันออกไปมากแค่ไหน เสียงนั้...