บทที่ 179

หน้าจอโทรศัพท์ที่แตกร้าวบนพื้นยังคงส่องสว่างด้วยภาพใบนั้น

ฉันขดตัวอยู่กับพื้น จ้องมองศีรษะที่เอียงเล็กน้อยของวิกเตอร์ ใบหน้าที่เชิดขึ้นของเอลลา และระยะห่างระหว่างพวกเขาที่แทบมองไม่เห็น ภาพนั้นฝังลึกลงในความคิดของฉัน สลัดอย่างไรก็ไม่หลุด ฉันพร่ำบอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่ามันเป็นเพียงรูปถ่ายเท่านั้น ไ...