บทที่ 193

หลังของฉันปะทะเข้ากับผนัง แต่ท่อนแขนที่โอบอุ้มฉันมั่นคงแน่วแน่ แขนข้างหนึ่งรองอยู่ใต้ต้นขา อีกข้างประคองแผ่นหลังส่วนล่างของฉันราวกับฉันเปราะบางดุจแก้ว

เมื่อเขาสอดแทรกเข้ามา มันช้าเสียจนเจ็บเสียวทีละน้อย คืบแล้วคืบเล่า จนเราหลอมรวมเป็นหนึ่งแนบแน่นเสียจนฉันรับรู้ได้ถึงทุกสันเนื้ออันหนา ทุกจังหวะเต้นห...