บทที่ 199

มุมมองของโคลอี้

ฉันยืนอยู่ตรงหน้าต่างกระจกสูงจรดเพดานของเซฟเฮาส์หรูหรา ปลายนิ้วกดแนบกับผิวกระจกเย็นเฉียบ ราตรีบนภูเขาโอบล้อมเข้ามาจากทุกทิศ—แนวสนมืดทึบ ท้องฟ้าว่างเปล่าไร้ดาว ความดำมืดชนิดที่ให้ความรู้สึกราวกับสามารถกลืนกินคนทั้งคนได้ ไม่มีแสงไฟจากเมือง ไม่มีเสียงครางหึ่งของการจราจรจากที่ไกล ๆ ไม่ม...