บทที่ 202

มุมมองของโคลอี

แสงยามเช้าซึมผ่านช่องว่างระหว่างผ้าม่าน ทอดเป็นแถบทองแคบ ๆ ลงบนปลายเตียง

เมื่อฉันลืมตาขึ้น ห้องยังคงเงียบสงัด ผนังของบ้านหลบภัยกรองเสียงสนด้านนอกให้เหลือเพียงเสียงครางแผ่วห่างไกล คล้ายใครสักคนกำลังหายใจอยู่ในอีกห้องหนึ่ง ฉันนอนนิ่งอยู่เช่นนั้น ฝ่ามือวางทาบที่ท้องน้อย ปลายนิ้วกดลงเบา...