บทที่ 210

มุมมองของโคลอี

เช้าวันนั้นมาถึงเร็วเกินไป

แสงอาทิตย์ยามเช้าส่องลอดผ่านบานเกล็ด พาดทับลงบนผ้าปูเตียงสีขาวของโรงพยาบาล ข้ายืนอยู่ข้างหน้าต่าง จัดชุดไว้ทุกข์สีดำที่วิกเตอร์นำมาให้เข้าที่ กระจกสะท้อนเงาของข้าออกมาอย่างซีดเซียวไร้ชีวิต อาการปวดหน่วงทื่อ ๆ ยังคงค้างอยู่ในท้องน้อย ข้ากดมือลงไปครั้งหนึ่ง ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ