บทที่ 22

มุมมองของโคลอี้

ความเงียบกินเวลาห้าวินาที

จากนั้นอาเธอร์ก็หัวเราะ ไม่ได้ดังนัก เป็นเพียงเสียงลมหายใจสั้น ๆ ผ่านปลายจมูก เขาเอนหลังพิงเก้าอี้ มองมาที่ฉันด้วยสีหน้าแบบเฉพาะของผู้ชายที่ตัดสินไปแล้วว่าสิ่งตรงหน้านั้นต่ำเกินกว่าจะใส่ใจ

“แต่งงาน” แล้วแววตาของเขาก็เฉียบคมขึ้น “เมื่อสามวันก่อนเธอยังโทรหา...