บทที่ 229

มุมมองของโคลอี้

ฉันสะดุ้งตื่น ลืมตาพรวดขึ้นมองเพดานที่ไม่คุ้นตา ม่านที่รูดไว้เพียงครึ่งเดียวปล่อยให้ลำแสงอาทิตย์ทอดผ่านเข้ามา แต้มแสงสีทองพร่าเป็นดวง ๆ ลงบนผนังแปลกหน้าอยู่รอบตัว ฉันกะพริบตาด้วยความงุนงงอยู่ครู่หนึ่ง พยายามนึกว่าหลังการถ่ายเลือด ฉันหลับไปนานแค่ไหนแล้ว

ความทรงจำสุดท้ายของฉันคืออัลฟ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ