บทที่ 235

แสงอาทิตย์ส่องลอดผ่านช่องว่างของผ้าม่าน อบอุ่นลงบนใบหน้า ค่อย ๆ ดึงฉันให้ตื่นจากนิทรา ฉันเอื้อมแขนไปด้านข้างและสัมผัสได้ว่าวิกเตอร์ยังอยู่ตรงนั้น ข้างกายฉัน เมื่อวานหลังกลับจากคลินิก ฉันอ่อนเพลียเสียจนหลับไปก่อนที่เขาจะกลับมาจากบริษัทด้วยซ้ำ พอลืมตาขึ้น ก็พบว่าเขากำลังมองฉันอยู่พร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน

...