บทที่ 238

มุมมองของโคลอี

ฉันค่อย ๆ ผุดขึ้นมาจากความมืดที่ทับซ้อนกันเป็นชั้น ๆ รู้สึกได้ว่าสติกลับคืนมาราวระลอกคลื่นบนผืนน้ำอันสงบนิ่ง สิ่งแรกที่เข้ามาคือเสียง—เสียงบี๊บแผ่วเบาของเครื่องติดตามอาการ เสียงพูดคุยเบา ๆ จากทางเดินด้านนอก และเสียงนกร้องผ่านหน้าต่างเข้ามา จากนั้นจึงเป็นกลิ่น—กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ กลิ่น...