บทที่ 25

มุมมองของโคลอี้

เสียงนั้นไม่ได้เบาเลยแม้แต่น้อย

“หืม?” เขาเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์ สบตาฉันผ่านกระจก แล้วหันมา—ไม่รีบร้อน ในแบบที่เขาทำทุกอย่างเสมอ มุมปากของเขาขยับนิดหนึ่ง “มีธุระอะไรถึงมาห้องฉันป่านนี้”

ฉันอ้าปาก แต่ไม่มีเสียงใดหลุดออกมา

เขารออยู่ แสงจากห้องน้ำด้านหลังเขาสลัวและอบอุ่น และเขาก็ยืนอยู่...