บทที่ 256

เธอหัวเราะแผ่วต่ำ นุ่มเบาราวสายลมที่พัดเฉียดข้างหู “หมาป่าของคุณเงียบดีนะวันนี้” เธอพึมพำ ปลายนิ้วลากช้า ๆ ไปตามเส้นเลือดที่เต้นอยู่ตรงอกของผม “ตอนฉันฝึกอยู่ คุณไม่กระสับกระส่ายเลยสักนิด”

“เพราะผมรู้ว่าคุณจะชนะ” ผมยกมืออีกข้างขึ้น นิ้วโป้งปัดเส้นผมที่ชื้นเหงื่อตรงขมับของเธอ ปลายนิ้วไล้ลงตามส่วนโค้ง...