บทที่ 257

มุมมองของโคลอี้

เช้าวันที่สองมาถึงอย่างเงียบงันและอ่อนโยน

ม่านถูกแหวกไว้เพียงครึ่งเดียว แสงรุ่งอรุณสีเทาอมฟ้าซึมผ่านช่องว่างเข้ามา ทาบลงบนพรมในห้องนอนราวกับผืนน้ำบางเบา ทั้งวิลล่ายังคงจมอยู่ในห้วงนิทรา ไม่มีเสียงฝีเท้าใดดังจากโถงทางเดิน แม้แต่ห้องครัวชั้นล่างก็ยังไร้ความเคลื่อนไหว มีเพียงเสียงนกใน...