บทที่ 31

วิกเตอร์หรี่ตาลง มือทั้งสองกำแน่นอยู่ข้างลำตัว

“ผมโยนกล่องนั่นทิ้ง” เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “มันอยู่บนเตียง เกะกะทาง ผมไม่รู้ว่ามันคืออะไร” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเสริมอย่างแทบไม่ใส่ใจ “ก็แค่กล่องใบหนึ่ง ถ้ามันสำคัญขนาดนั้น ผมจะซื้อให้ใหม่ สิบใบก็ยังได้”

ถ้อยคำนั้นกระแทกใส่ฉันราวกับน้ำเย็นจัด

“คุ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ