บทที่ 38

มุมมองของโคลอี

ฉันไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนแล้วกว่ารถจะค่อย ๆ ชะลอลงในที่สุด

ไฟถนนด้านนอกเริ่มห่างขึ้นเรื่อย ๆ แสงเรืองรองของเมืองค่อย ๆ ถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง ขณะที่รอบด้านจมลงสู่ความมืดลึกและนิ่งงัน เป็นครั้งคราวเงาร่างของต้นไม้จะวาบผ่านในลำแสงหน้ารถ ก่อนจะหายกลับคืนสู่ราตรี

ประตูเหล็กของคฤหาส...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ