บทที่ 45

มุมมองของโคลอี้

“คุณหนูเอลลาคะ เงินแค่นี้สำหรับคุณหนูคงเป็นเพียงเศษเงิน” ฉันพูด “คงไม่ทำให้พนักงานอย่างพวกเราลำบากหรอกนะคะ”

เธอผุดลุกขึ้นยืนทันที อกกระเพื่อมแรง กระเป๋าคลัตช์ในมือถูกบีบแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว “แกรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร” น้ำเสียงของเธอต่ำลง เย็นเฉียบและอันตราย ราวกับคมมีดที่ไล้ผ่านผิวหนัง ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ