บทที่ 62

ฉันตื่นขึ้นมาในยามที่ฟ้าสว่างเต็มที่แล้ว พลิกตัวไปอีกด้าน แขนกลับแตะโดนเพียงผ้าปูที่นอนเย็นเฉียบ ไออุ่นยังคงหลงเหลืออยู่ แต่เขาไม่อยู่แล้ว

ฉันค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง ความทรงจำของการถูกรุกล้ำจนสุดยังทำให้ร่างกายเหมือนค่อย ๆ หุบกลับเข้าที่

เสื้อแจ็กเก็ตของเขายังแขวนอยู่บนเก้าอี้ ปลายเนกไทห้อยลงมามุมหนึ่ง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ