บทที่ 67

มุมมองของวิกเตอร์

จู่ ๆ โทรศัพท์ของผมก็ดังขึ้น ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้กรามของผมเกร็งแน่น ผมยกหน้าจอให้เธอดู

“ผมต้องรับสายนี้ ขอโทษนะ”

เธอพยักหน้า พลางดึงเข็มขัดนิรภัยพาดตัก นิ้วมือของเธอยังคงสั่นเล็กน้อย

“คอลลินส์” ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“วิกเตอร์” ปลายสายคือพ่อของเอลลา น้ำเสียงลื่นเรียบเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ