บทที่ 68

มุมมองของโคลอี้

รถแล่นออกห่างจากตัวเมืองไปเรื่อย ๆ และแสงไฟริมถนนก็เริ่มห่างกันขึ้น ฉันเอนหลังพิงเบาะ หันหน้าไปทางหน้าต่าง มองเงาสะท้อนของตัวเองบนกระจก—พร่าเลือน ราวกับภาพถ่ายที่ยังแห้งไม่สนิท

ฉันกำลังคิดถึงสายโทรศัพท์จากคอลลินส์ สายนั้นเหมือนตะปูที่ถูกตอกลงกลางอกฉัน แล้วยังมีเรื่องครอบครัวของเขาอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ