บทที่ 73

บรรยากาศในห้องพลันตึงเครียดขึ้น

วิลเลียมหันมามองหน้าฉัน

“ในที่สุดก็เหลือกันแค่เราสองคน” เขาพูด พลางยิ้มออกมา แต่รอยยิ้มนั้นกลับมีแววล่าเหยื่อแฝงอยู่ มุมปากที่ยกขึ้นอย่างหยอกล้อทำให้ขนลุกไปทั้งตัว

ฉันถอยไปชิดผนังที่ใกล้ที่สุด พยายามเว้นระยะห่างจากเขาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ หัวใจเต้นกระแทกซี่โคร...