บทที่ 78

มุมมองของโคลอี้

วิลเลียมขยับตัว เขาพุ่งคว้าโทรศัพท์

“เธอ—” เสียงของเขาลดต่ำลง กลายเป็นเสียงขู่ลอดไรฟันอย่างเดือดดาล ราวสัตว์นักล่าที่ถูกต้อนจนมุม

“เธออัดเสียงฉันงั้นเหรอ ในแกลเลอรีของฉันเอง?”

“ใช่” ฉันตอบเรียบ ๆ สบตาเขาไม่หลบ “ฉันทำไปเพื่อป้องกันตัว”

ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธอยู่ชั่วขณะ สีหน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ