บทที่ 83

เสียงไซเรนเงียบลงแล้ว แต่หูของฉันยังอื้อไม่หาย

ฉันวิ่งเคียงไปกับเตียงเข็น มือกำมือคุณย่าไว้แน่น นิ้วของท่านเย็น แข็งเป็นปุ่มปม ฉันจับไว้ราวกับว่าถ้าปล่อยมือ ท่านจะลอยหายไปจากฉัน แสงไฟในห้องฉุกเฉินสว่างจ้า พวกเขาเข็นท่านผ่านประตูบานคู่เข้าไป แล้วพยาบาลคนหนึ่งก็กันฉันไว้

“รอข้างนอกนะคะ”

ประตูเหวี่ยงปิ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ