บทที่ 29 ให้แค่วันไนท์ ให้ได้แค่นี้

"แต่พี่กลับรักเอย และรักมากด้วยรู้ตัวบ้างหรือเปล่า"

แต่คนบนตักกลับไม่ได้ยิน เป็นจังหวะพอดีกลับที่ภายในงานเปลี่ยนจากจังหวะดนตรีเบา ๆ เป็นจังหวะเเด้นซ์เร่งเร้าขึ้นตามลำดับของอารมณ์ผู้ร่วมงาน หลังจากที่ทุกคนดื่มกันมาสักพักและเริ่มกรึ่มๆ ได้ที่กันแล้ว

แสงไฟเริ่มเปลี่ยนเป็นสลัว ๆ จนมองกันไม่ออกว่าใครเป...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ