บทที่ 9 เป็นได้แค่เมียบำเรอ

เจ้าสัวครามคลี่ยิ้มเมื่อเห็นร่างบางของว่าที่ลูกสะใภ้แสนสวยก้าวเดินเข้ามาภายในห้องนั่งเล่น แอบเห็นว่าเธอเบี่ยงหน้าเช็ดคราบน้ำตาให้มันเหือดแห้งเพื่อไม่ให้ตนเห็นแต่ก็ไม่อาจหลุดพ้นสายตาของผู้สูงวัยที่จ้องมองเธออย่างรู้ทัน

เจ้าเอยมาถึงก็นั่งลงกับพื้นพรม เธอไม่เคยทำตัวเสมอท่านถึงแม้ว่าจะอยู่ในฐานะลูกเลี้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ