บทที่ 175

เอเวลีน

ฉันรู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูกขณะขับรถกลับบ้านจากโรงเรียน ไม่มีชายร่างยักษ์ในชุดสูทสีเข้มคอยซุ่มอยู่ตามมุมตึกอีกต่อไป ไม่ต้องรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังใช้ชีวิตอยู่ในหนังระทึกขวัญแนวอาชญากรรมอีกแล้ว เป็นครั้งแรกของวันที่ฉันกลับมาหายใจได้เป็นปกติอีกครั้ง

แต่ขณะที่ฉันเลี้ยวรถเข้าถนนหน้าบ้าน ความค...