บทที่ 196

โอไรออน

เบาะหนังในรถเบนท์ลีย์ของผมไม่เคยรู้สึกสบายเท่านี้มาก่อนขณะที่เราขับรถออกจากอาคารพาณิชยกรรมของรัฐบาลกลาง แสงไฟของเมืองพร่าเลือนผ่านหน้าต่าง สร้างภาพลานตาสีสันที่สอดรับกับความรู้สึกเปี่ยมสุขที่พลุ่งพล่านอยู่ในเส้นเลือด ผมหยุดคิดถึงภาพตอนที่เอเวลีนเดินเข้ามาในหอประชุมนั่นไม่ได้เลย ราวกับเป็นเท...