บทที่ 43

โอไรออน

ผมมองสีหน้านิ่งเรียบของเอฟลีนด้วยความกังวลใจที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ อยากจะจับไหล่เธอเขย่าเสียให้รู้แล้วรู้รอด เธอจะรู้ตัวบ้างไหมว่าเพิ่งทำอะไรลงไป การไม่นำของขวัญมาเลยยังเป็นเรื่องหนึ่งที่พอเข้าใจได้ ใครๆ ก็รู้ว่าเงินเดือนครูมีจำกัด แต่การนำของที่ดูถูกและซอมซ่ออย่างเห็นได้ชัดมาในงานแบบนี้ ต่อหน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ