บทที่ 52

โอไรออน

การผ่าตัดดำเนินมาสามชั่วโมงแล้ว

สามชั่วโมงบ้าๆ ที่ผมเดินไปเดินมาบนทางเดินปลอดเชื้อนี่เหมือนสัตว์ในกรง มือผมสั่นทุกครั้งที่เห็นหมอสักคนโผล่ออกมาจากโซนห้องผ่าตัดแล้วก็หายเข้าไปในห้องอื่น หน้าอกผมบีบรัดแน่น เหมือนมีใครเอาแถบเหล็กมารัดซี่โครงแล้วค่อยๆ ขันให้แน่นขึ้นทุกนาทีที่ผ่านไป

นี่มันบ้าไ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ