บทที่ 90

เอเวลีน

เสียงโกลาหลข้างนอกดังขึ้นเรื่อยๆ—เสียงของแตกกระจาย เสียงตะโกน และเสียงที่เหมือนกับเฟอร์นิเจอร์ถูกโยนล้มระเนระนาด เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ที่ฉันตื่นขึ้นมาในฝันร้ายนี้ ที่ฉันรู้สึกถึงประกายความหวังจุดขึ้นในอก

มีคนอยู่ที่นี่ ฉันไม่รู้ว่าทำไม แต่ส่วนลึกที่โง่เขลาและสิ้นหวังในตัวฉันกลับเชื่อว่ามี...