บทที่ 12 ไม่เต็มใจ lll
“คุณคงลืมไปว่าสาเหตุที่คุณต้องมาแต่งงานกับผมคืออะไร และป้ายงานแต่งก็ถูกเปลี่ยนเป็นชื่อคุณไม่ใช่รวี คุณคงเห็นในวันงาน” คนตัวโตเอ่ยถามอย่างใจเย็น
“ไม่ได้ลืมหรอกค่ะ แต่ฉันไม่ได้เต็มใจ”
“การที่รวีหนีงานแต่งงานไปแบบนี้ มันหมายความว่าเค้าไม่ได้เลือกผมอย่างที่ปากเขาพูดมาตลอด... และเมื่อเค้าตัดสินใจหนีผมไปแล้ว มันไม่มีเหตุผลอะไรที่เค้าจะมาวุ่นวายเลยจี และต่อให้เค้ากลับมาจริง... จะด้วยเพราะอะไรก็ตาม”
“...”
“ผมคงไม่โง่เชื่อหรอก” ธาราดลจ้องหน้าคนตรงหน้าอย่างตรงไปตรงมา เพราะเขารู้ว่าศจีมาศจะสัมผัสได้ถึงความรู้สึกจริงๆ ที่เขาคิดกับน้องสาวของเธอ
“คุณ...ไม่ได้รักรวีตั้งแต่แรก? ดูคุณไม่เจ็บปวดอะไรเลย คุณพูดออกมาหน้าตาเฉยเหมือนกับ... มันเป็นเรื่องธรรมดา”
“รวีไม่ได้คบผมคนเดียว”
“ห๊ะ!!!” หญิงสาวอ้าปากค้างเพราะไม่คิดว่าจะได้ยินอะไรแบบนี้จากปากเจ้าบ่าวของน้องสาวต่างสายเลือด
“รวีหนีไปกับแฟนอีกคนที่เธอคบซ้อนกับผม ผมทำธุรกิจ... เจอคนมากหน้าหลายตา และผมมีเครือข่ายคนรู้จักนะจี ผมไม่ได้โง่เหมือนที่รวีคิด”
“แล้วคุณจะมาแต่งงานกับเค้าทำไม ถ้าคุณไม่ได้คิดอยากแต่งตั้งแต่แรก”
“เพราะมันเป็นเรื่องที่ผู้ใหญ่เค้าตกลงกัน สองปีที่ผมคบกับรวี... มันไม่ได้มีอะไรพิเศษนักหรอก ผมถูกใจในฐานะที่เธอสวยและมีรสนิยมดี ควงไปไหนมาไหนก็ไม่อายใคร แต่มันไม่ได้มีความรักแท้แบบที่สามารถตายแทนกันได้อะไรแบบนั้นหรอก รวีไม่ได้มีค่าขนาดนั้น แต่เพราะเธอรบเร้าจะแต่งงานให้ได้... ทั้งๆ ที่ผมเคยบอกไปแล้วว่าเราไปด้วยกันไม่ได้ แต่เธอก็ไม่ฟัง ไม่เคยฟังด้วยซ้ำ และผลสุดท้ายมันก็เป็นอย่างที่เห็น ต่อให้แต่งไปยังไงไม่เกินปีก็คงได้หย่ากัน เพราะเค้าไม่เคยยอมใคร ข้อนั้นคุณน่าจะรู้ดีกว่าผม ผมเป็นผู้ชายมันไม่เสียหาย...ถ้าต้องเลิกกัน คุณเข้าใจใช่ไหม?”
“...”
“อ้อ! ลืมบอกอีกข้อ...น้องสาวคุณพยายามเสนอตัวจนเกือบได้เสียกับผมหลายครั้งอยู่เหมือนนะ”
“แล้วจะมาบอกฉันทำไม คุณนี่มัน...”
"เผื่อคุณ... อยากให้ผมเป็นคนแรกของคุณ คุณจะได้ไม่คิดมากไง” คนตัวโตขยับเข้าไปใกล้และพูดเบาๆ ที่ข้างหูหญิงสาว
“ไอ้บ้า!” ศจีมาศนิ่งไปหลังจากที่ได้ฟังเรื่องราวของน้องสาวตัวเองจากปากคนตรงหน้า ผู้ชายคนนี้ประสาทหรือเปล่าที่ทำแบบนี้ ไม่ได้รักแต่ยอมแต่งงานด้วยเพราะผู้ใหญ่ตกลงกันไว้แล้ว... เหตุผลแค่นี้เองหรือไงที่ทำให้คนเราสามารถแต่งงานกันได้ มันช่างตรงข้ามกับความคิดเธอเหลือเกิน
แม้ศจีมาศจะยังไม่มีแฟนหรือไม่เคยคบหาอยู่กับใคร เธอก็มีความฝัน... ว่าคนที่เธอจะใช้ชีวิตคู่ด้วยจะต้องมีความเป็นผู้นำ เด็ดขาดและใช้ชีวิตเป็น ที่สำคัญจะต้องซื่อสัตย์และเป็นคนดี เธออยากได้คนแบบนั้นมาเป็นคู่ชีวิต คนที่จะรักกันและแต่งงานกัน ใช้ชีวิตด้วยความรัก ความเข้าใจ ไปพร้อมๆ กับเธอ แต่คนแบบนั้นก็ไม่รู้จะมีอยู่จริงหรือเปล่า นอกจากปู่แล้ว... เธอยังไม่เคยเห็นใครเข้าข่ายที่ว่ามาเลยสักคน
“หยุดคิดเรื่องน้องคุณ เรื่องการกลับกรุงเทพฯ และเรื่องหย่าได้เลยนะจี”
“คุณจะเอายังไง ก็ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่กับคุณ!!” หญิงสาวพูดเสียงดังอย่างลืมตัว
“แต่คุณต้องอยู่ ก็ผมบอกแล้วไง คุณต้องทำงานอยู่ที่นี่กับผม” พูดออกมาแล้วก็แกล้งยิ้มกว้างให้คนตรงหน้าโมโหเล่น
“คุณมันพูดไม่รู้เรื่อง” คนพูดจ้องหน้าคนตัวโตเขม็งพร้อมเม้มกัดปากอย่างใช้ความคิด นี่เธอจะต้องอยู่ที่นี่กับเขาจริงๆ หรอ
“เงินห้าล้านของพ่อคุณเอาไว้หย่าเมื่อไหร่คุณค่อยคืนผม ส่วนเรื่องงาน... ผมยืนยันและขอสั่งคุณในฐานะเจ้านาย ผมจะอยู่ที่นี่ต่ออีกหนึ่งเดือน” ธาราดลพูดจบก็เดือนหนีไปทันที
“หนึ่งเดือน!!” ศจีมาศพูดออกมาเสียงดัง ก่อนจะวิ่งไปความแขนธาราดลเอาไว้อย่างรวดเร็ว
“อะไรล่ะจีอุตส่าห์ลดจากปีมาเป็นเดือนแล้วนะ"
"..."
"เดี๋ยวค่อยคุยต่อแล้วกันนะ ไปหาอะไรกินเถอะ...ผมหิวข้าวแล้ว คุณไม่หิวหรือไง”
“หิว แต่เราต้องเคลียร์กันให้รู้เรื่องก่อน” หญิงสาวเอ่ยบอกข้อตกลงของตัวเองทันที
“เคลียร์?”
“ใช่! เราต้องเคลียร์กันก่อน นี่ฉันยังไม่ได้ข้อสรุปอะไรจากคุณเลยนะ”
“ฟังดีๆ นะครับคุณภรรยา” ธาราดลพูดพร้อมกับยื่นมือมาจับหน้าศจีมาศเบาๆ ให้หันมามองหน้าเขาชัดๆ
“ปล่อย!” หญิงสาวสะบัดตัวออกจากคนตรงหน้าทันที คนอะไร...บ้ากามจริงๆ ชอบมาถูกเนื้อตัวเธออยู่เรื่อย
“ข้อแรก...ผมจะหย่าให้เมื่อครบปีไปแล้ว ข้อที่สอง...ผมจะอยู่ที่นี่หนึ่งเดือน และคุณต้องอยู่ที่นี่กับผมในฐานะเลขาจะพวงฐานะภรรยาผมก็ไม่ว่า...ถ้าคุณเต็มใจ คุณเข้าใจชัดเจนไหมจี ถ้าเข้าใจแล้วก็ไปกินข้าว ห้องนั้นเป็นห้องครัว...เชิญครับ” พูดจบธาราดลก็เดินหนีไปทันที
หญิงสาวยืนมองจนเขาเดินเข้าไปในห้องที่มีอยู่ห้องเดียวของบ้านแล้ว เธอจึงเดินออกมาที่ชานหน้าบ้านเพื่อมองหาทางหนีทีไล่ของตัวเองบ้าง จะให้อยู่กับเขาที่บ้านนี้สองคนในฐานะเลขางั้นหรอ เด็กอนุบาลยังรู้เลยว่าอันตราย เขามันอันตรายและเจ้าเล่ห์ที่สุด ถ้าเธออยู่ที่นี่กับเขาครบเดือน มีหวังได้เป็นประสาทตายก่อนแน่ๆ หลังจากที่ยืนคุยกับธาราดลมานาน เธอมีคำพูดคำเดียวในสมองที่เด่นชัดมากที่สุดคือ เขาพูดไม่รู้เรื่อง หรือเรียกง่ายๆ ว่ามึน...คงเป็นคำที่เข้าใจง่ายที่สุด
