บทที่ 4 หลังเสร็จพิธี

หลังจากเสร็จสิ้นจากพิธีการทุกอย่างเรียบร้อย ทั้งศจีมาศและธาราดลต่างก็ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดลำลองโดยที่ไม่มีใครหันมาสนใจกัน ไม่นานทั้งสองก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อย ธาราดลยืนมองหน้าหญิงสาวด้วยสีหน้าครุ่นคิด เขาแปลกใจตัวเองที่ทำไมเมื่อก่อนถึงไม่เดินหน้าจีบผู้หญิงคนนี้ แม้แต่เจอหน้ากันเวลาที่เขาไปหาพ่อในเวลางาน เขาก็ไม่เคยพูดคุยกับเธอเลย จะมีก็แค่เวลาประชุมเท่านั้น ที่จะได้คุยมากหน่อย

ศจีมาศเป็นผู้หญิงที่จัดได้ว่าสวยตามแบบฉบับไทยแท้ สัดส่วนทรวดทรงพอเหมาะลงตัวกับความสูงเพียงร้อยหกสิบของเธอ ศจีมาศมีผิวสีน้ำผึ้งถอดแบบจากผู้เป็นแม่มา เนื้อผิวเนียนละเอียดผุดผ่อง ใบหน้าสวยคม คิ้วหนาในแบบที่สาวๆ สมัยนี้ไม่นิยมกัน คนส่วนใหญ่กันคิ้วและเขียนใหม่แทบทั้งนั้น แต่ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่... แก้มที่ซับสีเลือดนั่นแทบไม่มีเครื่องสำอางเลยสักนิด ริมฝีปากสีชมพูธรรมชาติของเธอเคลือบเพียงลิปสติกสีใสเอาไว้บางๆ เหมือนทาไว้กันปากแห้งลอกเป็นแผ่นเท่านั้นเอง เขายืนมองตอนที่เธอแต่งหน้าหวีผม เธอรวมผมไปมัดหางม้าไว้ง่ายๆ ทาแค่แป้งฝุ่นและทาลิปสติกบางๆ ใช้เวลารวมกันไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำ นับว่าเป็นเรื่องแปลกสำหรับเขาที่ผ่านผู้หญิงมาไม่น้อย เขาไม่เคยเห็นใครไม่แต่งหน้าแล้วยังสวยแบบเธอคนนี้เลย

“จี จะไปไหน” ธาราดลเอ่ยถามเมื่อเห็นหญิงสาวตรงหน้าเก็บของโดยที่ไม่ได้สนใจเขา

“กลับคอนโด” สั้นและเข้าใจง่าย คนพูดเอ่ยออกมาโดยไม่หันมาสนใจชายหนุ่มด้วยซ้ำ

“งั้นเดี๋ยวจะพาไปส่ง” ธาราดลเดินมายืนกอดอกพิงประตูห้องเพื่อมองหญิงสาวให้ใกล้ขึ้น

“ไม่ต้องหรอกค่ะ เดี๋ยวเรียกแท็กซี่กลับเองได้ ขอบคุณมาก”

“มันดึกแล้ว และไม่ต้องกังวลไปหรอก ผมคงไม่คิดแตะต้องอะไรคุณแน่นอนคุณภรรยา” เมื่อเห็นว่าศจีมาศเมินเขา เขาจึงตั้งใจยั่วให้เธอโกรธเล่นๆ เพราะรู้ดีว่าเธอ ไม่พอใจที่ถูกพ่อเขาบังคับให้จดทะเบียนสมรสเป็นทุนอยู่แล้ว

“ว่าไงนะ?” ศจีมาศเงยหน้าขึ้นทันทีที่ได้ยินประโยคแสนพิลึกนั่น ภรรยางั้นหรอ? คนพูดมันบ้ารึเปล่า

“อ้าว! ก็แต่งงานแล้ว จดทะเบียนแล้ว ทางนิตินัยก็ถือว่าจีเป็นภรรยาผมแล้ว นี่เหลือภาคปฏิบัติอีกอย่างนะ... ถ้าจีอยาก...”

“ทะลึ่ง!! ” ศจีมาศค้อนให้คนพูดทันที

“เอาล่ะ... ยังไงผมก็ยืนยันจะไปส่งนะจี นี่มันจะตีหนึ่งแล้ว...ยังไงก็เมตตานั่งรถไปกับผมหน่อยก็แล้วกัน”

“คอนโดฉันอยู่ชานเมือง บ้านคุณอยู่ที่ไหน คุณจะขับรถวนไปวนมาทำไม? ประสาทกลับหรือเปล่า” เมื่อเห็นว่าเขาพูดจาไม่รู้เรื่อง เธอจึงเอ่ยถามออกไปด้วยความรำคาญ

“เอาเถอะ! ผมรู้ว่าพวกเจ้าสาวนี่เค้าต้องตื่นมาแต่งหน้ากันตั้งแต่เช้ามืด มันเหนื่อยนะจี ไปเถอะ...เดี๋ยวผมขับรถไปส่ง เกิดพรุ่งนี้พ่อถามขึ้นมาผมจะได้ไม่รู้สึกแย่ที่ปล่อยให้คุณนั่งรถกลับคนเดียวพร้อมข้าวของมากมายนั่น”

เมื่อเห็นว่าเขาตั้งใจที่จะไปส่งเธอ และไอ้ข้าวของที่เค้าว่ามามันก็เยอะแยะจริงๆ อย่างที่เขาว่า ศจีมาศจึงพยักหน้าน้อยๆ เพราะความง่วงที่มีมากขึ้นเรื่อยๆ บวกกับความเหนื่อยสะสมที่มีมาตั้งแต่เช้าอย่างที่เขาพูดจริงๆ ทำให้เธอตอบตกลงให้เขาไปส่งอย่างที่ชายหนุ่มตรงหน้าต้องการ

“รอเดี๋ยวนะ ฉันหิวน้ำขอไปซื้อน้ำเดี๋ยวเดียว คุณรอในรถสักครู่นะคะ” ศจีมาศเอ่ยบอกทันทีที่เก็บข้าวของมากมายไว้หลังรถยนต์คันหรูของเขาเรียบร้อยแล้ว

“ในรถมีน้ำ คุณเอาในรถก็ได้”

“เดี๋ยวฉันไปซื้อที่ร้านค้าข้างหน้าก็ได้ คงไม่รบกวนหรอกค่ะ”

“น้ำบนรถมีหลายขวด แล้วมันก็ยังไม่ได้โดนเปิดเลยสักขวดเดียว เชิญขึ้นรถเถอะครับคุณผู้หญิง”

เมื่อคนตรงหน้าทำหน้าตาจริงจัง ทำให้ศจีมาศตัดสินใจเดินขึ้นรถตามเขาไปอย่างว่าง่าย น้ำแร่ขวดเล็กแบบที่ยังไม่ผ่านการเปิดฝาเกลียวถูกยื่นมาตรงหน้าหญิงสาว เธอรับมันไว้และเปิดดื่มด้วยความกระหายน้ำอย่างที่บอกเขาไปตอนแรก หลังจากรถยนต์คันหรูเคลื่อนตัวออกจากโรงแรมได้ไม่นาน สติของศจีมาศก็ดับลงพร้อมกับลมหายใจสม่ำเสมอของเธอ