บทที่ 5 หลังเสร็จพิธี ll

เสียงนกร้องโหวกแหวกในยามเช้า พร้อมกับอากาศเย็นๆ ที่แตะกระทบตัวหญิงสาว ทำให้เธอต้องปรับสายตาเพื่อมองไปรอบๆ ตัวอย่างุนงง ที่นี่ไม่ใช่คอนโดหรือบ้านของเธออย่างที่ควรจะเป็น! ศจีมาศจึงรีบลุกขึ้นมานั่ง ในทันทีที่สัมผัสได้ว่ามันไม่ใช่ที่พักอาศัยของเธอย่างแน่นอน

เธอยังอยู่ในชุดเดิม เสื้อยืดและกางเกงขายาวตัวเดิมที่ใส่ออกมาจากโรงแรมเมื่อวาน เธอนอนอยู่บนที่นอนเล็กๆ คาดว่าน่าจะเป็นที่นอนแบบพับเก็บได้ขนาดไม่ใหญ่มากนัก ที่นอนนี้ถูกปูทับอยู่บนเสื่อกกผืนพอดีกัน และมีมุ้งสี่เหลี่ยมกางเอาไว้กันยุงอีกชั้น

รอบๆ ตัวมองไปเห็นแต่สวนที่มีกล้วยและมะพร้าวปลูกเรียงรายเต็มไปหมด ด้วยความสงสัยหญิงสาวจึงมุดออกมาจากมุ้งและเดินออกมารอบๆ บริเวณนั้นแทน

ที่หลับนอนที่เธอนอนเมื่อคืนเป็นบ้านไม้สองชั้น บ้านไม้ที่ชั้นล่างก็เป็นแบบยกสูงราวๆ หนึ่งเมตร ชั้นล่างของตัวบ้านเป็นแบบเปิดโล่งและมีระแนงกั้นตรงชานระเบียงเพื่อบังตา แต่มันก็สามารถมองเห็นวิวทิวทัศน์รอบตัวได้ทั้งหมด บันไดขึ้นชั้นสองอยู่ด้านซ้ายของตัวบ้าน พื้นบ้านเป็นไม้กระดานยาวแบบเก่าแก่ บ้านนี้คงสร้างมาไม่ต่ำกว่าสี่สิบถึงห้าสิบปีอย่างแน่นอน เพียงแค่อาจจะมีการดูแลอยู่อย่างสม่ำเสมอมันถึงไม่โทรมไปตามกาลเวลามากนัก หญิงสาวกำลังจะก้าวเท้าเดินไปยังห้องด้านหลังที่เป็นห้องเดียวของบ้านชั้นล่างนี้ คิดว่าส่วนนั้นน่าจะเป็นห้องครัว และอาจจะมีใครสักคนพอให้คำตอบเธอได้ ว่าทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ แต่ยังไม่ได้ขยับไปไหนก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาก่อน

“จะไปไหนน่ะจี” เสียงเรียกที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้นก่อนที่เธอจะก้าวเท้าไปยังห้องนั้นเพียงเสี้ยวนาที

“คุณ! ”

“นอนตื่นสายจริงนะแม่คุณ เหนื่อยมาจากไหนกันครับ ”

“ที่นี่ที่ไหน คุณพาฉันมาที่นี่ทำไม” ศจีมาศเอ่ยถามทันทีที่นึกได้ ว่าเขาควรจะพาเธอกลับไปส่งบ้านหรือคอนโดของเธอ ไม่ใช่พาเธอมาค้างอ้างแรมที่อื่นแบบนี้

“บ้านเก่าพ่อผมเอง ผมลืมบอกไปว่า...หลังแต่งงานเราจะอยู่กันที่นี่นะจี คุณต้องอยู่ที่นี่หนึ่งปีเต็มกับผม คุณเตรียมตัวแล้วหรือยัง” ธาราดลเอ่ยบอกหญิงสาวพร้อมกับกอดอกพิงเสาอยู่ไม่ไกลจากตัวหญิงสาวมากนัก เขาบอกด้วยรอยยิ้มที่แสนจะกวนอารมณ์ของคนตรงหน้าเป็นอย่างมาก

“บ้าหรือไง! ฉันมีงานต้องทำ แล้วฉันก็ไม่ได้บอกว่าจะมาเป็นเมียให้คุณจริงๆ” หญิงสาวเอาความจริงมาเถียงกับเขาทันที คนบ้านนี่มันประสาทหรือเปล่า! ไม่น่าหลวมตัวมาด้วยเลยจริงๆ

“ผมว่าคุณคงไม่มีทางเลือกมากนักหรอกนะจี อีกอย่างนะ...หลังจากที่คุณยอมเซ็นเอกสารบ้าๆ นั่น ก็เท่ากับว่าคุณเป็นเมียผมแล้วอย่างถูกต้อง คุณคงเถียงความจริงข้อนี้ไม่ได้ พ่อผมขอไว้อย่างน้อยหนึ่งปี คุณน่าจะจำได้”

“นี่คุณธาราดล คุณเองก็ไม่ได้พิศวาสอะไรฉันนักหนาหรอก ฉันรู้ดี! ฉันแค่ยอมแต่งงานแก้ขัดแทนน้องบ้านั่นเท่านั้น จะมาสนใจหรือจะมาวุ่นวายกับฉันทำไมอีก ฉันอยากได้ชีวิตแบบสงบสุข แบบที่ไม่มีใครมาวุ่นวายหรือทำให้รำคาญใจ คุณพอจะเข้าใจฉันหรือเปล่าคะ อีกอย่างนะ...แค่ทะเบียนสมรสที่ต่างคนต่างจดด้วยความไม่เต็มใจน่ะ คุณจะเอาอะไรกับมันนักหนา จากจุดที่เริ่มต้นจนถึงตอนนี้ คุณเข้าใจอะไรเพิ่มบ้างไหม?” คนพูดอธิบายยืดยาว หวังอยากให้คนตรงหน้าเข้าใจ

“คิดว่าไม่” คนพูดยิ้มแบบจงใจกวนประสาท พร้อมกับเดินเข้ามาดึงเอวหญิงสาวให้เข้ามาในอ้อมกอดตัวเองอย่างรวดเร็ว

“ปล่อยนะ ไอ้บ้านี่!” หญิงสาวพยายามผลักคนที่ตัวโตกว่าทันที

“จี...ผมจะบอกอะไรให้นะ เผื่อคุณจะเลิกพยศแบบนี้”

“ปล่อยสิวะ ปล่อยนะไอ้คนทุเรศ!” แม้จะพยายามดิ้นอยู่นานแต่ไม่เป็นผล แต่ศจีมาศก็พยายามต่อไปจนธาราดลหมดความอดทน