บทที่ 7 เป็นห่วงผมเหรอ
….รุ่งเช้า เพียงดาวรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา พอจะบิดขี้เกียจมือก็ไปชนกับใครบางคนที่นั่งตรงหัวเธอ หมอนที่เธอหนุนนอนทั้งคืนก็เป็นท่อนขาของใครบางคน เพียงดาวค่อยๆมองขึ้นไปด้านก็เห็นใบหน้าที่หล่อเหลาของว่าที่เจ้านายคนใหม่ของเธอที่ขณะนี้กำลังนั่งหลับอยู่ “คุณภู”พูดเบาๆด้วยความตกใจก่อนสะดุ้งตัวลุกขึ้นนั่ง เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ภูดินลืมตาขึ้นพอดี
“ตื่นแล้วหรอ เมื่อคืนผมว่าจะปลุกคุณตอนหนังจบแต่ก็เผลอหลับไปก่อน”
“เอ่อ........ขอโทษนะคะ ที่ทำให้ลำบาก คุณภูเมื่อยมั้ยคะ”
“ไม่ครับ”
“งั้นดาวขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะ”พูดจบหญิงสาวก็ไม่รอฟังคำตอบจากชายหนุ่มรีบวิ่งขึ้นไปบนอย่างอย่างรวดเร็ว ทำเอาภูดินนั่งขำในความน่ารักของเธอ
หลังจากทั้งสามคนทานอาหารเช้าเสร็จแล้วภูดินที่กำลังจะขอตัวกลับ ก็ได้ยินนวลคุยกับลูกสาวว่าจะเข้าไปในเมืองหาซื้อผ้ามาไว้สำหรับตัดเย็บชุด เขาจึงอาสาพาสองแม่ลูกไป
“วันนี้ผมว่างไม่ได้ไปไหน ให้ผมพาคุณน้าไปนะครับ”
“ไม่เป็นไรดีกว่าค่ะ น้าเกรงใจน่ะค่ะ”นวลรีบปฏิเสธชายหนุ่ม
“ถือว่าตอบแทนค่าอาหารและที่พักหลบฝนเมื่อคืนนะครับ วันนี้ผมว่างไม่มีธุระที่ไหน”
นวลหันมองหน้าลูกสาวก็เห็นเธอส่ายหัวเบาๆเป็นเชิงปฏิเสธ
“ถ้าคุณภูไม่ลำบาก เอางั้นก็ได้ค่ะ”
“แม่ เราจะไปรบกวนเวลาคุณภูเค้าทำไม”
“ไม่รบกวนเลยครับ”ภูดินพูด
ก่อนที่เขาจะเดินประคองนวลไปนั่งที่เบาะหลังของรถ
เพียงดาวที่เดินหน้ามุ่ยตามหลังมาก็จะเปิดประตูไปนั่งข้างหลังกับแม่
“ไปนั่งข้างหน้ากับคุณภูเค้าสิลูก คุณเค้าไม่ใช่คนขับรถของเรานะ”
“ก็เค้าบอกเองว่าวันนี้จะเป็นคนขับรถให้”เพียงดาวพูดพลางมองหน้าแม่ ก็เห็นว่าแม่ทำหน้าดุใส่ เธอจึงต้องจำใจเดินไปเปิดประตูนั่งข้างคนขับ
ภูดินเองเมื่อเห็นท่าทางของหญิงสาวก็อมยิ้มกับความดื้อของเธอ ก่อนจะพึมพำกับตัวเองว่า “ดื้อเหมือนกันนะเนี่ย”
ตลอดทั้งเช้าวันนั้นทั้งสามคนใช้เวลาเลือกซื้อผ้าเข้าร้านนั้น ออกร้านนี้จนได้ของครบตามที่นวลต้องการก่อนจะแวะทานข้าวเที่ยงจนเวลาบ่ายแก่ๆภูดินก็พาสองแม่ลูกมาส่งที่บ้านและขอตัวกลับฟาร์ม
“ผมต้องขอตัวกลับจริงๆแล้วนะครับคุณน้า”
“วันนี้น้าขอบใจมากนะจ้ะ พาเดินเหนื่อยทั้งวันเลย”
“ไม่เหนื่อยเลยครับ สนุกดีครับ”ก่อนจะหันไปบอกเพียงดาวว่า “วันเสาร์หน้าผมมารับนะ”
“คะ ไม่ต้องค่ะเดี๋ยวดาวไปเอง”เธอรีบปฏิเสธเขา
“ไม่เป็นไรครับผมเต็มใจ อีกอย่างคุณน้าจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงด้วย จริงมั้ยครับคุณน้า”
“เอาตามนั้นก็ได้ค่ะ”นวลตอบก่อนหันไปทางลูกสาวที่ยืนทำหน้ามุ่ยอยู่
“ไปได้แล้วค่ะ เดี๋ยวจะค่ำก่อน”เพียงดาวหันไปพูดกับชายหนุ่ม
“งั้นผมลาแล้วนะครับคุณน้า เจอกันวันเสาร์ครับ”
“จ้า เดินทางปลอดภัยนะคะ”
“ไปนะดาว”
“ค่ะ”
สิ้นเสียงหญิงสาวภูดินก็ขึ้นรถมุ่งหน้าไปยังภูดินฟาร์ม
กลางดึกของคืนนั้นขณะที่เพียงดาวกำลังเตรียมตัวเข้านอน เสียงข้อความจากโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น
“ถึงแล้วนะครับ”เธออ่านข้อความของภูดิน ด้วยความเป็นห่วงเพราะเขาออกจากบ้านเธอตั้งแต่ช่วงบ่ายพึ่งกลับถึงบ้านเธอเลยรีบตอบข้อความเขา
“ทำไมพึ่งถึงล่ะค่ะ เกิดอะไรขึ้นรึป่าว”
“ป่าวครับ ถึงตั้งแต่เย็นแล้ว ช่วงเย็นยุ่งๆเลยยังไม่ได้บอก”
“เป็นห่วงผมหรอ”อยู่ดีๆเขาก็ถามเธอขึ้นมา ทำเอาเขินหน้าแดงทั้งคนถามและคนอ่าน
“ป่าวซักหน่อยก็แค่กลัวคุณเกิดเรื่องไม่ดีอะไร เดี๋ยวจะหาว่าสาเหตุเป็นเพราะดาว”
“ดาวไปนอนแล้วนะคะ”
“ครับฝันดีครับ”
หญิงสาวอ่านข้อความเขาแต่ไม่ตอบ และตบศีรษะตัวเองเบาๆพร้อมบ่นกับตัวเอง”ทำไมพูด แบบนั้นยัยดาว ไปห่วงเค้าทำไม”
ภูดินก็ได้แต่นั่งยิ้มมองข้อความในมือถือ ก่อนจะเปิดรูปของเพียงดาวที่เขาแอบถ่ายไว้เมื่อตอนกลางวันขึ้นมาดูและแอบเอารูปเธอมาตั้งเป็นภาพหน้าจอโทรศัพท์
“นมครับ” ภูดินเรียกหาแม่นมของเขา
“ว่าไงคะคุณภู”นมแย้มหญิงชราในวัยหกสิบขานรับชายหนุ่ม
“นมช่วยให้คนจัดห้องนอนข้างบนสำหรับผู้ช่วยคนใหม่ของผมด้วยนะครับ เธอจะมาเริ่มงานอาทิตย์หน้าครับ”
“เธอหรอคะ งั้นก็เป็นผู้หญิงน่ะสิ ผู้ช่วยคนใหม่คุณภูเป็นผู้หญิงหรอคะ”นมแย้มขมวดคิ้วถามเขาด้วยความประหลาดใจ
“ครับ เธอชื่อเพียงดาว อายุน้อยกว่าผมประมาณ 4 ปีครับ ช่วงแรกๆที่เธอมาอาจจะต้องรบกวนนมดูแลเธอด้วยนะครับ”
“ค่ะ ไม่มีปัญหาค่ะ ว่าแต่สาวน้อยคนนั้นเป็นคนยังไงกันนะถึงทำให้คุณภูของนมรับมาทำงานด้วย ชักอยากเจอหน้าซะแล้วสิ”
“ก็คนธรรมดานี่แหละครับนม ความสามารถของเธอตรงกับที่ผมกำลังต้องการอยู่พอดีก็แค่นั้นครับ”
“ค่ะ คงเป็นอย่างนั้นแหละค่ะ”นมพูดเชิงไม่เชื่อที่ชายหนุ่มพูดซักเท่าไหร่ ผู้ชายคนนี้เธอเลี้ยงมาเองกับมือ เธอรู้จักนิสัยเขาเป็นอย่างดี ร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นสนใจผู้หญิงที่ไหน ยิ่งเวลามีสาวๆมาเกาะแกะยิ่งทำตัวเย็นชา อยู่ดีๆพาผู้หญิงมาทำงานด้วยแถมยังให้มาอยู่ในบ้านหลังเดียวกันอีก เธอคนนั้นคงต้องไม่ใช่ลูกน้องธรรมดาแน่นอน
ตลอดทั้งสัปดาห์นั้นนมแย้มวุ่นกับการจัดห้องใหม่ให้ผู้ช่วยสาว ข้าวของเครื่องใช้อะไรที่ผู้หญิงควรมี ขาดเหลือตรงไหนภูดินก็สั่งให้ลูกน้องไปซื้อมาใหม่จนภายในห้องใหม่ของเพียงดาวมีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน เรียกได้ว่ามาแต่ตัวเข้าอยู่ได้เลย ทั้งคุณนมและแม่บ้านต่างก็ประหลาดใจที่คุณภูของพวกเขาเอาใจใส่ความเป็นอยู่ของผู้ช่วยคนใหม่ดีขนาดนี้
ทางด้านออฟฟิศ ภูดินก็ได้จัดเตรียมโต๊ะทำงานให้หญิงสาวใหม่ซึ่งอยู่ภายในห้องทำงานเดียวกันกับเขา เขาตื่นเต้นนับวันรอที่จะได้เจอหน้าหญิงสาวแทบไม่ไหว
ส่วนเพียงดาวเองก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน ตลอดทั้งสัปดาห์เธอก็วุ่นกับการเตรียมตัวและจัดเตรียมเสื้อผ้า ข้าวของเครื่องใช้ที่จำเป็นเพื่อให้พร้อมสำหรับการเริ่มงานใหม่ที่สำคัญคือการเตรียมตัวเตรียมใจให้พร้อม
“แม่ตัดชุดทำงานให้ลูกเสร็จแล้วดูสิมีตั้งหลายชุด”นวลพูดพลางยกชุดเอี๊ยมให้ลูกสาวดู
“ขอบคุณค่ะแม่ เหมาะกับการทำฟาร์มมากๆเลยค่ะ แต่ว่าแม่คะหนูไปทำบัญชีนะคะ”เพียงดาวพูดหยอกล้อแม่
“ไม่ได้สิลูกเราไปทำงานในไร่ในฟาร์มชุดต้องทะมัดทะแมงไว้ก่อน จะทำงานอะไรค่อยว่ากันอีกที”
“ค่าาาา คุณแม่”
“แล้วของใช้อื่นๆลูกไม่เอาไปหรอ ทำไมเตรียมของไปแค่นี้”เมื่อเห็นลูกสาวเก็บแค่เสื้อผ้ากับของใช้ส่วนตัวไปเพียงเล็กน้อย
“คุณภูบอกว่าเตรียมไว้ให้หมดแล้วค่ะ”
“เจ้านายลูกนี่ใจดีจังนะ”
