บทที่ 8 ผู้ช่วยคนใหม่ 1/5
ที่ภูดินฟาร์มเมื่อทุกคนรู้ข่าวว่าจะมีผู้ช่วยของเจ้านายมาใหม่แถมยังเป็นผู้หญิงอีกต่างหาก จึงทำให้ทุกคนต่างใจจดใจจ่อเฝ้ารอดูหน้าตาของหญิงสาวผู้ที่กำลังจะมาใหม่
…เช้าวันเสาร์…
“ผู้ช่วยคุณดินจะมากี่โมงคะ”
“เดี๋ยวสายๆผมจะออกไปรับเธอที่บ้านครับนม น่าจะมาถึงบ่ายๆ ฝากนมเตรียมอาหารเย็นเผื่อด้วยนะครับ”
“ไปรับที่บ้านหรอคะ ให้เตรียมอาหารเย็นรอด้วย สงสัยวันนี้นมต้องเข้าครัวโชว์ฝีมือเองแล้วค่ะ”นมแย้มพูดไปยิ้มไปพลางเดินไปเรียกแม่บ้านคนอื่นให้ช่วยพาไปจ่ายตลาด “จันทร์ จวง ไปเร็วเตรียมตัวไปจ่ายตลาด นายเสริมอยู่ไหนขับรถพาฉันไปจ่ายตลาดที”
“คุณนมจะเข้าครัวเองหรอคะวันนี้”
“ใช่น่ะสิต้อนรับผู้ช่วยคนใหม่ของคุณภูเขา”
“ไปเร็ว อย่าถามให้มากความ”
ภูดินเมื่อเคลียร์งานเสร็จเรียบร้อยแล้วก็รีบไปรับเพียงดาวทันที เขาแทบจะอดทนรอเจอหน้าเธอไม่ไหว ในช่วงที่ไม่เจอกันเขาเปิดดูรูปเธอแทบจะทั้งวัน เขาเองก็ยังไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงคิดถึงเธอได้มากขนาดนี้ทั้งๆที่พึ่งจะรู้จักกัน ยังไม่รู้จักนิสัยใจคอกันดีด้วยซ้ำ เขาไม่รู้เลยว่าความรู้สึกแบบนี้เรียกว่าอะไร รู้แต่ว่าอยากรู้จักเธอคนนี้ให้มากขึ้นเรื่อยๆ อยากเจอหน้า อยากพูดคุยกับเธอทุกวัน
“คุณภูมาแล้วหรอคะ มาๆๆเข้ามาในบ้าน มาดื่มน้ำดื่มท่าให้หายเหนื่อยก่อน” นวลเดินไปหาชายหนุ่มที่พึ่งลงจากรถ
“สวัสดีครับคุณน้า ดาวล่ะครับ”
“อยู่ในบ้านค่ะ กำลังขนของลงมารอคุณภูนี่แหละค่ะ”
“ให้ผมไปช่วยมั้ยครับ”
“ไม่ต้องหรอกค่ะป่านนี้น่าจะเรียบร้อยแล้ว ไปดื่มน้ำเย็นๆให้หายเหนื่อยก่อนดีกว่าค่ะ”
“คุณภู สวัสดีค่ะ”ดาวที่พึ่งยกของลงมาข้างล่างเอ่ยทักชายหนุ่ม
“สวัสดีครับ”เขาตอบหญิงสาว
“เดี๋ยวทานข้าวเที่ยงเรียบร้อยก่อนค่อยออกเดินทางกันนะคะ น้าเตรียมกับข้าวไว้ให้แล้ว”
“เอางั้นก็ได้ครับ กำลังคิดถึงกับข้าวฝีมือคุณน้าอยู่เลยครับ”
“ปากหวานจริงนะคะคุณภู ชอบพูดให้คนแก่ดีใจอยู่เรื่อย”นวลแซวชายหนุ่ม
หลังทานอาหารเที่ยงเสร็จก็ได้เวลาที่ต้องเดินทางกลับฟาร์ม
“ดาวไปแล้วนะจ๊ะแม่ มีอะไรแม่ก็เรียกน้าสานะคะ ดาวบอกน้าไว้แล้ว”
“ไม่ต้องเป็นห่วงแม่หรอกน่า เดี๋ยวก็มีน้าๆหลานๆมาอยู่เป็นเพื่อนแม่ตลอด ห่วงตัวเองดีกว่าตั้งใจทำงานให้เต็มที่นะลูก”
“น้าฝากลูกด้วยนะคะ”นวลหันมาพูดกับภูดิน
“ไม่ต้องห่วงครับคุณน้า คุณน้าวางใจได้ ผมจะดูแลลูกสาวของคุณน้าอย่างดีครับ”
“ดาวไปแล้วนะคะแม่”เพียงดาวโผเข้ากอดผู้เป็นแม่อยู่ซักพัก ก่อนนวลจะรีบบอกให้ทั้งคู่รีบออกเดินทาง
“ไปกันได้แล้วลูกเดี๋ยวจะมืดค่ำก่อน”
“นี่เบอร์โทรศัพท์ผมนะครับ มีอะไรคุณน้าโทรหาผมได้ตลอด 24 ชั่วโมงเลยนะครับ ส่วนเบอร์โทรคุณน้าผมขอจากดาวไว้แล้วครับ ไปแล้วนะครับ”
“เดินทางปลอดภัยกันนะลูก”
ร่ำลากันเสร็จเรียบร้อยทั้งคู่ก็ขึ้นรถออกเดินทาง ระหว่างทางทั้งคู่นั่งเงียบอยู่พักใหญ่ก่อนภูดินจะทำลายความเงียบลง
“คิดอะไรอยู่หรอ ทำไมเงียบจัง”
“ก็ดาวไม่รู้จะคุยอะไรนี่คะ”
“ตื่นเต้นมั้ยกับการเริ่มต้นงานใหม่”
“ตื่นเต้น กังวล มันหลายความรู้สึกบอกไม่ถูกค่ะ”
“ทำตัวสบายๆให้เหมือนตอนอยู่บ้านกับคุณน้า คิดซะว่าเป็นบ้านตัวเองก็ได้”
“ดาวจะพยายามนะคะ”
“อีกประมาณครึ่งชั่วโมงก็ถึงแล้วล่ะ วันนี้คุณนมลงมือทำกับข้าวเองเลยนะ เพื่อต้อนรับคุณโดยเฉพาะเลย”
“ทำให้ดาวเกรงใจอีกแล้วค่ะ”
“คุณนมเขาเต็มใจน่ะ”
ทั้งคู่พูดคุยกันมาตลอดทางจนรถขับมาถึงป้ายทางเข้าภูดินฟาร์ม
“ยินดีต้อนรับสู่ภูดินฟาร์มอย่างเป็นทางการนะครับคุณผู้ช่วยเพียงดาว”ภูดินพูดพลางหันมายิ้มให้หญิงสาว
ทันทีที่รถของภูดินวิ่งมาจอดที่หน้าบ้าน เพียงดาวสังเกตเห็นว่ามีคนยืนอยู่หลายกลุ่ม เธอจึงเอ่ยถามภูดินด้วยขณะที่ยังนั่งอยู่ในรถ
“พวกเขามาทำอะไรกันคะ”
“ด้านนี้คือคุณนมและพี่จันทร์ พี่จวงทั้งสามคนทำงานและพักอยู่ที่บ้านหลังนี้ ส่วนคนอื่นๆด้านโน้นน่าจะมารอดูหน้าคุณผู้ช่วยคนใหม่”เขาพูดพลางอมยิ้มและชี้มือไปที่กลุ่มของคนงานที่ยืนจับกลุ่มซุบซิบกันอยู่
“มารอดูดาวหรอคะ”หญิงสาวทำหน้างง
“พวกเขาคงอยากทำความรู้จักน่ะ ป่ะเข้าบ้านกัน”
จบบทสนทนาทั้งคู่ก็เดินลงมาจากรถ ภูดินเอามือแตะที่หลังของหญิงสาวเบาๆเพื่อให้เดินไปหานมแย้มที่ยืนรออยู่หน้าบ้าน
“ดาวนี่นมแย้ม พี่จันทร์ พี่จวง ทุกคนนี่เพียงดาวผู้ช่วยคนใหม่ของผมครับ””
“สวัสดีค่ะทุกคน หนูชื่อเพียงดาวนะคะ เรียกดาวเฉยๆก็ได้ค่ะฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ”หญิงสาวพูดพร้อมกับยกมือไหว้คนทั้งสาม
“สวัสดีจ้ะหนูดาว ยินดีต้อนรับจ้า”นมแย้มเอ่ยและยิ้มให้หญิงสาว
“สวัสดีค่ะคุณดาว ยินดีต้อนรับเช่นกันค่ะ คุณดาวสวยจังนะคะ”จันทร์และจวงเอ่ยพร้อมกันด้วยรอยยิ้ม
ด้วยใบหน้าที่สวยน่ารัก ดวงตากลมโต ปากนิด จมูกหน่อยและผมสีน้ำตาลยาวเป็นลอนสวยของหญิงสาวผู้มาใหม่ทำให้เหล่าคนงานที่ยืนดูอยู่ต่างก็ซุบซิบกันใหญ่
“สวยจังเลยนะคุณผู้ช่วยคนใหม่เนี่ย”
“จริงด้วยทั้งสวย ทั้งน่ารัก ดูไม่เบื่อเลย”
“สวัสดีค่ะทุกคน หนูชื่อเพียงดาวนะคะ เรียกดาวเฉยๆก็ได้ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนนะคะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยค่ะ”เพียงดาวเดินไปหาและทักทายเหล่าคนงานพร้อมกับยกมือไหว้ ทำให้กลุ่มคนที่มารอเธออยู่ต่างก็ตกใจกันใหญ่ที่หญิงสาวยกมือไหว้พวกตน “อุ๊ย…คุณไม่ต้องไหว้พวกเราหรอกค่ะ”
“ทำไมถึงไหว้ไม่ได้ล่ะคะเราเป็นเพื่อนร่วมงานกันแถมดาวยังเด็กกว่าพวกพี่ด้วยค่ะ หว้น่ะถูกแล้วค่ะ”เธอพูดกับทุกคนด้วยรอยยิ้มและท่าทางเป็นมิตร
“ทักทาย เห็นหน้าเห็นตากันเรียบร้อยแล้วก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนได้แล้ว ดาวเข้าบ้านครับ”ภูดินที่เดินตามหลังมาบอกทุกคนพร้อมกับจับข้อมือหญิงสาวให้เดินเข้าบ้าน เพียงดาวตกใจกับการกระทำของเขาแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรยอมเดินตามเขาเข้าบ้านแต่โดยดี ส่วนเหล่าคนงานเมื่อเห็นดังนั้นก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เดินซุบซิบกลับที่พักกัน
