บทที่ 17

ตะวันลับขอบฟ้าไปแล้ว และยังไม่มีใครได้กินอะไรเลย เพราะนอกจากเราทุกคนจะยุ่งกันแล้ว เราก็อยากจะกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันด้วย เรื่องนี้ดำเนินไปจนกระทั่งตะวันตกดินไปได้ไม่นาน ตอนนั้นเองที่เราพอจะผ่อนคลายกันได้บ้าง ชายหนุ่มที่อยู่ในเต็นท์ได้กลิ่นอาหารและตื่นขึ้นมาแล้วอย่างแน่นอน แต่ฉันจะรอให้ไบรสันกินเส...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ