บทที่ 53

เมทของฉันอุ้มฉันไว้ เพราะไม่มีทางเลยที่ฉันจะเดินฝ่าป่าที่ปกคลุมไปด้วยหิมะกลับไปที่บ้านได้โดยไม่เหนื่อยหรือล้มลงไปเสียก่อน ฉันแปลงร่างไม่ได้จนกว่าจะคลอดลูกๆ เขาเลยต้องเดินลุยไปข้างหน้าเหมือนรถไฟ

“แปลกใจจังที่เธอไม่กลัวฉัน” เขาทำลายความเงียบแล้วจูบลงบนกลางศีรษะของฉัน

“ไม่หรอก แต่คราวหน้าก็เตือนกันบ้าง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ