บทที่ 11 ข้าว่าเขามีใจให้ข้า! 5/1

แสงไฟส่องสว่างจ้าจากเสาไฟข้างทาง สะท้อนกับพื้นถนนเปียกชื้นหลังฝนตก ที่หนึ่งจอดรถห่างจากหอพักของเมษาเล็กน้อย ไม่นานเขาก็สังเกตเห็นรถยนต์หรูสีดำคันหนึ่งจอดอยู่หน้าตึก ความรู้สึกไม่สบายใจเริ่มก่อตัวขึ้นในอก

แล้วเขาก็เห็นเมษากับชายอีกคน…

เมษาลงมาจากรถ ใบหน้ายิ้มแย้ม จับมือกับชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ ดูดีมีชาติตระกูล ทั้งคู่เดินเข้าไปในตึกด้วยท่าทางสนิทสนมราวกับคู่รัก ที่หนึ่งรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างทำให้ร่างกายแข็งทื่อไปทั้งตัว ลมหายใจติดขัด ภาพที่เห็นตรงหน้าเหมือนมีดกรีดแทงเข้าไปในหัวใจ

เขาไม่รอช้ารีบวิ่งตามทั้งสองคนขึ้นไป หัวใจเต้นรัว เหมือนจะหลุดออกมาจากอก เขาเห็นทั้งคู่กดลิฟต์ขึ้นไปชั้นบน ที่หนึ่งรีบกดลิฟต์ตามไปทันที ฝ่ามือที่กำแน่นจนข้อต่อขาวซีด

ลิฟต์เปิดออก ที่หนึ่งรีบกดหมายเลขห้องของเมษา ใจเต้นระรัว มือไม้สั่นเทา เขาไม่รู้ว่าจะเจออะไร แต่ความรู้สึกบอกเขาว่า สิ่งที่เขาคิด…มันเป็นความจริง

เสียงกริ่งดังขึ้น ไม่นานเมษาก็เปิดประตูออกมา ใบหน้าของเธอเปลี่ยนสีทันที ดวงตาเบิกกว้าง “พะ...พี่หนึ่งมาได้ไง”

ที่หนึ่งไม่พูดอะไร เดินแทรกตัวเข้าไปในห้องทันที ก่อนที่เธอจะได้พูดอะไรออกมา

ในจังหวะเดียวกันนั้น ชายหนุ่มคนนั้นเดินออกมาจากห้องน้ำ “มีใครมาเหรอ”

ความเงียบปกคลุมไปทั่วห้อง อากาศดูหนืดเหนียว เต็มไปด้วยความตึงเครียด ที่หนึ่ง เมษาและชายหนุ่มคนนั้นต่างก็ยืนนิ่งมองหน้ากัน ไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมา ความจริงที่ถูกเปิดเผย ทำให้ทุกคนอึ้งไปชั่วขณะ อากาศในห้องราวกับหยุดนิ่ง รอคอยการระเบิดของความจริงที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อไป

เมษาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เธอพยายามที่จะอธิบาย มวทว่าความพยายามที่จะขอโทษกลับมันไร้ผล ที่หนึ่งไม่ฟัง สายตาของเขาแข็งกร้าวราวกับหินก้อนใหญ่ ไม่มีความอ่อนโยน ไม่มีความเข้าใจ มีเพียงแต่ความเจ็บปวดและความผิดหวังที่สะท้อนออกมาอย่างชัดเจน

“พี่หนึ่ง ฟังหนูก่อน” เมษากล่าวเสียงสั่น น้ำเสียงแผ่วเบา ราวกับใบไม้ที่กำลังจะร่วงหล่น แต่คำขอโทษนั้นกลับถูกกลืนหายไปในความเงียบและความเย็นชาของที่หนึ่ง

ที่หนึ่งไม่ตอบ เขาเพียงแต่เดินเข้าไปหยิบกรอบรูปที่หัวเตียง มันเป็นรูปถ่ายของทั้งคู่ที่เคยเป็นภาพแห่งความสุข แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นภาพแห่งความเจ็บปวด

เพล่ง!เสียงของกระจกรูปแตกดังสนั่นเพราะที่หนึ่งโยนมันลงบนพื้น เสียงดังกึกก้อง เหมือนกับเสียงของหัวใจที่แตกสลาย ทั้งที่รูปคู่กับเขาก็วางอยู่บนหัวเตียงแท้ ๆ แต่เมษากลับพาชายอื่นขึ้นห้อง

“ทำไมวะเมษา เพราะอะไรเหรอหนูถึงได้ทำแบบนี้”

“พี่หนึ่งฟังหนูอธิบายก่อนนะคะ”

“ต้องฟังอะไรอีกวะ ก็เห็นกันอยู่ว่าหนูนอกใจพี่ไปเอากับไอ้หน้าเหี้ยนี่ มึงก็เหมือนกัน นี่เด็กกูไม่รู้เหรอวะ หรือต้องให้กูเยี่ยวจองไว้ถึงจะได้รู้ว่านี่ของใคร!” ที่หนึ่งว่าออกมาอย่างเดือดดาล ตอนนี้เขาเหมือนกับคนเสียสติเต็มที ทั้งที่รู้ว่าต้องมาเจอเหตุการณ์แบบนี้แต่ที่หนึ่งก็ไม่อาจควบคุมอารมณ์ของตนเองได้

เสียงสะอื้นของเมษาค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเสียงตะโกน

“พี่หนึ่ง! พี่ฟังหนูบ้าง!” หญิงสาวน้ำตาไหลอาบแก้ม เธอพยายามเช็ดมันออกแต่ก็ทำได้ไม่ทันใจ น้ำตาไหลไม่หยุด เหมือนกับความรู้สึกที่กำลังปะทุอยู่ในใจ

“ฟังอะไรอีกวะ! เห็นกับตาแล้วไม่ใช่เหรอ!” ที่หนึ่งตะคอกกลับเสียงดังจนแก้วน้ำบนโต๊ะสั่น

“มึงนอกใจกู ไปเอากับไอ้เหี้ยนี้!”

“แต่หนูมีเหตุผล!” เมษาตะโกนเสียงสั่นเครือ

“เหตุผลอะไรวะ เหตุผลที่มึงร่านไปนอนกับผู้ชายอื่นเหรอ” ที่หนึ่งหัวเราะเยาะเสียงแหบแห้ง

“มึงคิดว่ากูโง่หรือไงวะ”

“ไม่ใช่แบบนั้น แต่เพราะพี่ไม่เคยมีเวลาให้หนูเลย ตลอดเวลาที่ผ่านมา พี่เอาแต่ทำงาน ทำงาน ทำงาน! หนูโทรหาพี่ พี่ก็ไม่รับ ส่งข้อความไป พี่ก็ไม่ตอบ พี่ชอบตัดสายหนูทิ้ง พี่รู้ไหมมันเหนื่อยมากแค่ไหนที่ต้องพยายามอยู่ฝ่ายเดียว”

“แล้วไงวะ? กูทำงานหาเงิน เพื่ออะไร เพื่อมึงไง!” ที่หนึ่งตะโกนเสียงดังลั่นห้อง “กูเหนื่อย กูต้องทำงานหนัก เพื่อให้มึงได้ใช้ชีวิตอย่างสบาย ๆ แต่สิ่งที่มึงตอบแทนกูคืออะไร?มึงไปนอนกับผู้ชายอื่นงั้นเหรอเมษา”

“แต่หนูก็บอกพี่แล้วไงคะ ว่าหนูอยากให้พี่หางานอื่นทำ งานขับแกร็บมันอันตราย มันเหนื่อย มันไม่คุ้มกับเวลาที่พี่เสียไป หนูอยากให้พี่มีเวลาให้หนูบ้าง แต่พี่ก็ไม่เคยฟังหนูเลย!” 

“มึงไม่เข้าใจหรอก มึงไม่เคยลำบากเหมือนกู!”

“หนูเข้าใจค่ะ! หนูเข้าใจว่าพี่ลำบาก แต่พี่ก็ต้องเข้าใจหนูบ้าง หนูก็เหนื่อย หนูก็ต้องการความรัก ความเอาใจใส่จากแฟนตัวเองบ้าง ทุกวันนี้หนูเหมือนคนโสด ไปไหนมาไหนก็ต้องไปคนเดียว จนเพื่อนเขาถามกันว่าหนูเลิกกับพี่แล้วเหรอ”

“พี่ไม่เคยสนใจหนูเลย พี่ไม่เคยเห็นค่าหนูเลย พี่เอาแต่ทำงาน จนลืมไปแล้วว่าเรายังเป็นแฟนกันอยู่!”

“แต่พี่รู้ไหม พี่โชนเขามีเวลาให้หนู เขาใส่ใจหนูทุกอย่างไม่เหมือนกับพี่ หนูผิดเหรอที่ต้องการคนรักที่เอาใจใส่ตัวเอง หนูไม่ใช่ของตายของพี่นะ”

เมษาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามควบคุมอารมณ์ แต่ก็ทำได้ไม่นาน “หนูทนมาตลอด หนูอดทน หนูรอ หนูหวังว่าสักวันพี่จะเปลี่ยน แต่พี่ก็ไม่เคยเปลี่ยนเลย! พี่ยังคงเป็นพี่หนึ่งคนเดิมที่เอาแต่ทำงาน พี่ไม่เคยสนใจความรู้สึกของหนู!” เธอยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาดวงตาแดงก่ำ มองที่หนึ่งด้วยความเจ็บปวด

“แล้วเรื่องบนเตียง พี่รู้อะไรไหมคะ? พี่มันห่วยแตกฉิบหายเลย”

คำพูดของเมษา เหมือนมีดกรีดแทงเข้าไปในหัวใจของที่หนึ่งเขาอึ้งไป ใบหน้าซีดเผือด ไม่คิดว่าเมษาจะพูดออกมาตรง ๆ แบบนี้

“แล้วมันใช่เหตุผลที่มึงต้องนอกใจกูเหรอวะเมษา!” ที่หนึ่งตะโกนเสียงดัง คำพูดนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ความโกรธและความผิดหวังปนกัน

เมษาเงียบไปชั่วขณะ น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอพยายามจะพูดแต่คำพูดติดอยู่ในลำคอ เธอไม่รู้จะอธิบายอย่างไรให้ที่หนึ่งเข้าใจ ความรู้สึกผิด ความเจ็บปวดและความเสียใจ กำลังกัดกินหัวใจของเธอไม่ต่างกัน

“หนู…หนูขอโทษ” เมษากล่าวเสียงแผ่วเบาน้ำเสียงสั่นเครือ “แต่หนูก็เหนื่อยแล้ว หนูเหนื่อยกับการรอคอย เหนื่อยกับการที่หนูต้องเป็นฝ่ายเดียวที่พยายาม เหนื่อยกับการที่หนูต้องแบกรับทุกอย่างคนเดียว หนูต้องการความรัก ความเอาใจใส่ ความเข้าใจ แต่พี่ไม่เคยให้หนูเลย”

“แล้วนี่คือคำตอบเหรอวะ?” ที่หนึ่งถามเสียงแข็ง

“การนอกใจ มันคือคำตอบเหรอวะเมษา!”