บทที่ 2 Hello Thailand! 1/2
“ส้นตีนพวกแม่งเถอะ!”
เสียงสบถคำหยาบคายดังลั่นลานเกียร์ ร่างสูงโปร่งของ ‘ที่หนึ่ง’ กระแทกตัวลงบนม้านั่งตัวยาว ใบหน้าบูดบึ้ง ดวงตาฉายแววคุกกรุ่น มือกำแน่นจนข้อต่อขาวซีด
หลังจากการประชุมที่จบลงอย่างไม่สวยงาม การถูกเรียกตัวไปพบกรรมการสโมสรและคำสั่งยุบชมรมที่ทำให้ความพยายามทั้งหมดของเขากลายเป็นเพียงเถ่าธุลี
ที่หนึ่ง หรือ นายชนกันต์ วัชรจิระกุล นักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ ปี 2 ประธานชมรมการแสดงละครเวที ชมรมที่ในอดีตเคยรุ่งเรือง เวลามีงานมหาลัยทีไรมักจะได้รับความสนใจจากผู้เข้าชม
ที่หนึ่งก็เป็นหนึ่งในนั้น ตอนม.ต้น เขาเคยได้ไปงานโอเพ้นเฮ้าของมหาลัยแห่งหนึ่ง แล้วได้เข้ารับชมละครเวทีเรื่อง วิปลาส ทำเอาเด็กหนุ่มรู้สึกตราตรึงมาจนถึงทุกวันนี้ แล้วหมายมั่นว่าเขาจะต้องเข้าชมรมนี้แล้วได้ขึ้นแสดงเหมือนอย่างพี่ ๆ นักศึกษาในตอนนั้นให้ได้
แต่ทุกอย่างก็ต้องพลิกผัน เมื่อมหาลัยที่เขามาสอบเข้าดันไม่ค่อยให้ความสำคัญกับชมรมละครเวทีเท่าที่ควร แถมสมาชิกที่มีอยู่ปัจจุบันก็มีไม่ถึงสิบคนด้วยซ้ำ
พวกอาจารย์และฝ่ายประธานสโมฯ เลยประชุมกันว่าจะยุบชมรมของเขาไปรวมกับพวกชมรมการแสดงแทน เนื่องจากชมรมละครเวทีใช้ทรัพยากรค่อนข้างเยอะ ทั้งคอสตูม ทั้งฉาก เวที เปลืองงบ พวกชมรมอื่น ๆ เลยจ้องงบของชมรมละครเวทีตาเป็นมัน
แต่ใครมันจะไปยอมวะ! คนพวกนั้นเข้าไม่ถึงซิกเนอร์เจอร์ของการแสดงละครเวทีหรืออย่างไรกัน มันน่าเจ็บใจชะมัด!
เบ๊บสาวร่างเล็ก เพื่อนสนิทของที่หนึ่งเดินเข้ามาหา ใบหน้าหวานฉายแววเป็นห่วง เธอวางกระเป๋าลงก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ ชายหนุ่มที่ยังคงนั่งนิ่ง ใบหน้าเคร่งเครียด
“เป็นไงบ้างวะที่หนึ่ง พวกนั้นว่าไง” เบ๊บถาม ดวงตาคมกริบจับจ้องสีหน้าของเพื่อนอย่างพิจารณา จากนั้นหญิงสาวก็ถอนหายใจออกมา เธอก็พอเดาได้ว่า ผลการประชุมคงไม่เป็นไปตามที่หวัง
“ไม่ดีเลยสินะ” เบ๊บพูดเบา ๆ มือเล็กแตะไหล่เพื่อน เพื่อปลอบประโลม ที่หนึ่งพยักหน้าช้า ๆ มือยังคงกำแน่น ความคิดมากมายวนเวียนอยู่ในหัว
“กูล่ะไม่อยากจะเชื่อ พวกสโมฯแม่งก็จะยุบชมรมเราอย่างเดียว กูพูดไรไปเสนอไรไปก็ค้านหมด”
เบ๊บมองเพื่อนแล้วคิดหนัก งานวัฒนธรรมกำลังจะมาถึง นี่อาจเป็นโอกาสสุดท้าย
“งานวัฒนธรรม ถ้าเราทำผลงานได้ดีอาจจะรอดนะมึง” เบ๊บพูดเสียงหวั่น ๆ แต่ก็เต็มไปด้วยความหวัง
ที่หนึ่งเงยหน้าขึ้น ความคิดของเบ๊บ ทำให้เขาฉายแววความหวังขึ้นมาเล็กน้อย ถ้าหากว่าชมรมของเขาทำผลงานออกมาได้ดี บางทีมันอาจจะรอดพ้นจากวิกฤตครั้งนี้ก็ได้
แต่แล้วเขาก็ถอนหายใจออกมาคล้ายหมดสิ้นหนทางอีกครั้ง “มึงก็รู้ว่าเราหาคนมาแสดงแทนไม่ได้”
“ใครบอก เรายังไม่ลองหากันเลย”
“ยังไง” ที่หนึ่งถามด้วยความสงสัย
“กูก็ไม่รู้วะ” สาวเจ้าว่าแล้วพวกเขาก็ถอนหายใจออกมาอย่างเซ็ง ๆ
เหตุเพราะไม่รู้ว่าเป็นปีชงของชมรมการแสดงละครเวทีหรือเคราะห์ซ้ำกรรมซัดกัน ที่จู่ ๆ นักแสดงตัวเอกฝ่ายชายดันมาเกิดอุบัติเหตุเสียก่อน อย่าว่าแต่จะให้ลุกขึ้นมาทำการแสดงเลย แค่จะเดินยังต้องพึ่งไม้เท้า
‘เฮ้อ…เทวดาหัวขวดเอ๊ย! พรที่ผมขอไปเมื่อไหร่จะถึงคิวสักทีครับ เดี๋ยวก็ไปบูชาผีเสียหรอก’
เปรี้ยง ๆ! เสียงฟ้าร้องดังขึ้นทันทีเหมือนกับว่าคนบนนั้นรับรู้ได้ถึงความคิดของเขา
“ผมล้อเล่นนะครับท่านเทวดา ผมเป็นลูกช้างที่ดีมาก ๆ ไม่กล้าทำหรอกครับ!”
“อะไรของมึงวะ” เบ๊บว่าออกมาอย่างงง ๆ เมื่อเห็นท่าทีแปลกประหลาดของเพื่อนที่ยกมือขึ้นท่วมหัวแล้วมองไปยังท้องฟ้าที่ปลอดโปร่งแต่กลับส่งเสียงร้องลั่นออกมา คล้ายฝนกำลังจะตกลงมา
ติ๊ง!
เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นจากแอปส่งอาหารบนมือถือของที่หนึ่ง เขาหยิบขึ้นมาดูพบว่ามีออร์เดอร์สั่งอาหารเข้ามา ใบหน้าที่ยังคงบึ้งตึง คลายลงเล็กน้อย แววตาที่เคยเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง เริ่มมีประกายความหวังขึ้นมาอีกครั้ง เขาแตะหน้าจอ ยอมรับออร์เดอร์นั้น
หลังเลิกเรียน ที่หนึ่งมักจะเปิดแอปส่งอาหารเอาไว้ตลอดเวลา เพื่อรับงานเสริม นี่เป็นอีกหนึ่งวิธีที่เขาหาเงินมาเลี้ยงตัวเอง เขาเรียนวิศวะตามความฝันแต่ที่บ้านไม่ค่อยสนับสนุน
เพราะพ่ออยากให้เขาเรียนบริหาร เพื่อมาช่วยงานครอบครัว แต่ที่หนึ่งมุ่งมั่นที่จะเดินตามความฝันของตัวเอง แม้จะต้องดิ้นรนและเหนื่อยยากเพียงใดก็ตาม
แค่นั้นแหละ จากชีวิตลูกคุณหนูมีเงินใช้ไม่ขาดมือก็ต้องมาทนตกระกำลำบากเพราะพ่อดันตัดหางเขาปล่อยวัดน่ะสิ แต่ใครจะสนวะ เขาโตขนาดนี้แล้ว หางาน หาเงินเองก็ได้ ไม่ง้อตาแก่เอาแต่ใจคนนั้นหรอก
“เบ๊บกูไปทำงานก่อนนะ แล้วเรื่องชมรมเราค่อยมาหาทางออกกันอีกที”
“อือ โชคดีมึง วันนี้ก็ขอให้ได้ออเดอร์เยอะ ๆ ล่ะ”
“สาธุจ้าแม่” ชายหนุ่มว่าขำ ๆ ก่อนจะเดินเลี่ยงออกมา ขณะที่เพื่อนสาวก็มองตามแผ่นหลังกว้างด้วยความเห็นอกเห็นใจ
“อ้าวไอ้ที่หนึ่งมันจะไปไหนวะ” เสียงทักทายของแพทซ์ ดังขึ้นพลางมองตามแผ่นหลังกว้างของเพื่อนที่พึ่งจะเดินออกไป เขากะว่าจะซื้อหม่าล่ามานั่งกินด้วยกัน แล้วชวนตี้เกมด้วยเสียหน่อย
“มันไปทำงานเห็นว่ามีออเดอร์เข้า” เบ๊บตอบขณะที่กดมือถือเล่นเลื่อนดูรูปที่พึ่งจะอัพไปในไอจีส่วนตัว
“แล้วเรื่องชมรมล่ะพวกนั้นว่าไง” ดอลล่าเพื่อนหนึ่งในแก๊งเอ่ยถามขึ้นขณะที่นั่งลงฝั่งตรงข้ามกับหญิงสาว
“ยากอะ ดูเหมือนพวกสโมฯ คิดจะยุบชมรมละครเวทีจริง ๆ”
“เฮ้อ ถ้ากูไม่ติดแข่งบาสวันนั้นนะ รับรองกูไปแสดงให้พวกมึงไปแล้ว”
“แหม่ เขาหาพระเอกนะครับน้องแพทซ์ไม่ใช่หาต้นไม้” ดอลล่าว่าขำ ๆ ทว่าเพื่อนตัวดีกว่าหน้ามู่ทู่บอกบุญไม่รับไปแล้ว
