บทที่ 12 รันเวย์นี้มีเจ้าของ

รันเวย์นี้มีเจ้าของ

แสงไฟจากแชนเดอเลียร์คริสตัลขนาดยักษ์ส่องประกายวับวามไปทั่วห้องบอลรูมของโรงแรมหรูระดับหกดาว

บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความมั่งคั่งและชนชั้นสูง งานเดินแบบเครื่องเพชรการกุศล 'Jewelry Gala' ในค่ำคืนนี้ถือเป็นงานใหญ่ที่รวมเอาเหล่ามหาเศรษฐีและเซเลบริตี้แถวหน้าของเมืองไทยมาไว้ด้วยกัน แต่ท่ามกลางอัญมณีล้ำค่านับร้อยชิ้น สิ่งที่ดึงดูดสายตาคนทั้งงานได้มากที่สุดกลับไม่ใช่เพชรน้ำงามบนคอใคร แต่มันคือร่างระหงของ พิชชาที่กำลังเยื้องกรายอยู่บนรันเวย์

เธอปรากฏตัวในชุดราตรีผ้าไหมซาตินสีน้ำเงินเข้มตัดกับผิวขาวจัด ชุดถูกออกแบบมาให้แหวกลึกถึงกลางหลังและผ่าสูงจนเห็นเรียวขาสวยทุกครั้งที่เธอก้าวเดิน ความสง่างามที่แฝงไปด้วยความเซ็กซี่อย่างร้ายกาจทำให้เสียงซุบซิบในห้องโถงเงียบหายไป มีเพียงเสียงกดชัตเตอร์และสายตาที่หิวกระหายของผู้ชายค่อนงานที่มองตามเธออย่างไม่กะพริบตา

หลังจบโชว์พิชชาเดินกลับเข้ามาที่หลังเวทีเพื่อพักผ่อนก่อนช่วงฟินาเล่ แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้นั่งลง ร่างของชายหนุ่มหน้าตาดีในชุดสูททักซิโด้เนี้ยบกริบก็เดินเข้ามาขวางทางไว้ เขาคือไฮโซอรรถทายาทเจ้าของห้างสรรพสินค้าชื่อดังที่ขึ้นชื่อเรื่องการตามตื้อนางแบบมานับไม่ถ้วน

“คุณพิชชี่ครับ โชว์เมื่อกี้สุดยอดมากจริงๆ ผมดูมาหลายรันเวย์แต่ไม่มีใครสะกดสายตาผมได้เท่าคุณเลย” อรรถเอ่ยพลางยื่นช่อดอกลิลลี่สีขาวช่อโตให้พร้อมรอยยิ้มที่เขาคิดว่าทรงเสน่ห์ที่สุด

พิชชายิ้มรับตามมารยาท นัยน์ตาคู่สวยฉายแววรู้ทัน “ขอบคุณค่ะคุณอรรถ ดอกไม้สวยมากค่ะ”

“แค่ดอกไม้ยังน้อยไปครับ ถ้าคุณพิชชี่ไม่รังเกียจ หลังจากจบงานคืนนี้ ผมอยากเชิญคุณไปดินเนอร์ส่วนตัวที่ร้านประจำของผม ผมเตรียมไวน์ปีที่คุณชอบไว้รอแล้วนะครับ” อรรถรุกต่อ มือหนาของเขาขยับเข้าไปใกล้ต้นแขนเปลือยเปล่าของเธออย่างวิสาสะ

พิชชากำลังจะเอ่ยปากปฏิเสธตามสูตรสำเร็จของเธอ ทว่าจู่ๆ บรรยากาศรอบข้างก็พลันเย็นเยียบลงอย่างกะทันหัน แรงกดดันมหาศาลจู่โจมเข้ามาจากทางด้านหลังจนอรรถถึงกับชะงัก ร่างสูงใหญ่ที่คุ้นตาเดินฝ่ากลุ่มสตาฟฟ์เข้ามาด้วยท่าทีคุกคาม นัยน์ตาคมกริบของ เพลิง ในชุดสูทสีดำสนิทจ้องมองมือของอรรถที่กำลังจะแตะตัวพิชชาด้วยสายตาที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจล

เขาก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างคนทั้งคู่ทันที ไหล่กว้างของเขาเบียดอรรถจนต้องถอยหลังไปก้าวใหญ่

“ดูเหมือนคุณจะเลือกที่จีบผู้หญิงผิดที่และผิดคนไปหน่อยนะ” เพลิงเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าความดุดันที่แฝงอยู่นั้นทำเอาคนฟังขนลุก

“เอ่อ!!! คุณเป็นใครครับ ผมกำลังคุยธุระกับคุณพิชชี่อยู่” อรรถพยายามรวบรวมความกล้าถามกลับ แม้จะเริ่มสั่นกับรังสีอำนาจที่แผ่ออกมา

เพลิงไม่ได้ตอบคำถามนั้น แต่เขากลับหันไปคว้าเอวบางของพิชชาแล้วกระชากเข้าหาตัวอย่างแรงจนเธอถลาไปแนบชิดกับแผงอกแกร่งของเขาต่อหน้าพยานนับสิบ มือหนาบีบเค้นเอวเธอแน่นราวกับจะประกาศความเป็นเจ้าของอย่างเป็นทางการ

“ฉันเป็นคนที่ผู้หญิงคนนี้ต้องไปรายงานตัวด้วยทุกคืน ชัดเจนพอไหม” เพลิงปรายตามองอรรถด้วยความดูแคลน

“ส่วนดอกไม้นี่เอาไปให้คนอื่นเถอะ เพราะที่บ้านเธอไม่มีที่ว่างเหลือสำหรับขยะพวกนี้แล้ว”

“คุณเพลิง! ปล่อยนะคะ ทำอะไรของคุณ!” พิชชาอุทานด้วยความโกรธ เธอพยายามแกะมือเขาออกแต่ไม่เป็นผล

อรรถที่เห็นท่าไม่ดีและจำได้ว่าชายหนุ่มตรงหน้าคือเพลิงเจ้าพ่อไนต์คลับผู้ทรงอิทธิพลที่ใครก็ไม่อยากมีเรื่องด้วย ก็เริ่มหน้าซีดเผือด

“ขอโทษครับ ผมไม่ทราบว่าคุณพิชชี่มี มีคนดูแลแล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ”

ไฮโซหนุ่มรีบเดินกึ่งวิ่งหนีไปทันที ทิ้งให้พิชชายืนตัวสั่นด้วยความโมโหอยู่ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของเหล่าช่างแต่งหน้าและนางแบบคนอื่นๆ เธอสะบัดตัวออกจากการเกาะกุมของเพลิงได้สำเร็จก่อนจะตวาดใส่เขาเสียงต่ำ

“คุณทำบ้าอะไรของคุณคะเพลิง นี่มันงานของพิชชี่ คุณไม่มีสิทธิ์มาแสดงกิริยาป่าเถื่อนแบบนี้ใส่แขกของงานนะ”

“แขกงั้นเหรอ? ฉันเห็นแต่นกกระจอกที่พยายามจะจิกกินเหยื่อของฉันมากกว่า” เพลิงแค่นยิ้มร้าย นัยน์ตาวาวโรจน์ด้วยความหึงหวงที่เจ้าตัวยังไม่ยอมรับ

“แล้วชุดที่เธอใส่นี่มันอะไรกัน แหวกลึกจนคนเห็นไปถึงไหนต่อไหนแล้ว กฎของเธอคือห้ามรักไม่ใช่เหรอ แต่การปล่อยให้ผู้ชายคนอื่นมองด้วยสายตาหิวกระหายแบบนั้น มันก็ไม่ต่างจากการเชิญชวนหรอกนะ”

“มันคืองานค่ะ! และพิชชี่ก็มีความเป็นมืออาชีพพอ!” เธอชี้หน้าเขาอย่างเหลืออด

“คุณเข้ามาวุ่นวายเกินไปแล้วนะ เดิมพันของเราไม่มีข้อไหนบอกว่าคุณมีสิทธิ์มาเป็นเจ้าชีวิตพิชชี่ อย่ามาทำให้งานของพิชชี่พังเพราะอีโก้บ้าๆ ของคุณ!”

“งานเธอไม่พังหรอก เพราะฉันเป็นคนจ่ายเงินสนับสนุนงานนี้เงียบๆ เพื่อมาดูว่าเธอจะ ร่านสายตาใส่ใครบ้าง” เพลิงขยับเข้าไปประชิดตัวเธอจนแผ่นหลังเธอชนกับตู้ล็อกเกอร์

“จำใส่หัวไว้พิชชี่ ตราบใดที่เกมนี้ยังไม่จบ เธอคือของของฉัน ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะ แม้แต่สายตาก็ห้าม!”

“คุณมันบ้าไปแล้วเพลิง! ออกไปจากห้องแต่งตัวเดี๋ยวนี้!”

พิชชาผลักอกเขาเต็มแรง ความโกรธแค้นปนเปไปกับความรู้สึกสับสนที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ เธอเกลียดที่เขาคุกคาม แต่ในขณะเดียวกัน สัมผัสที่รุนแรงและสายตาที่เต็มไปด้วยความหึงหวงของเขากลับทำให้หัวใจที่เคยแข็งแกร่งของเธอเต้นระรัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เพลิงจ้องมองใบหน้าสวยที่แดงก่ำด้วยความโมโหชั่วครู่ ก่อนจะยอมถอยห่างออกมาเพียงก้าวเดียว

“โชว์ฟินาเล่ให้ดีล่ะพิชชี่ เพราะถ้าฉันเห็นใครมองเธอแบบนั้นอีก ฉันไม่รับประกันความปลอดภัยของงานนี้แน่”

เขาทิ้งท้ายด้วยคำพูดที่เหมือนคำสั่งก่อนจะเดินสะบัดหน้าออกไป ทิ้งให้พิชชายืนอยู่กลางห้องแต่งตัวที่วุ่นวายด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน เธอรู้ดีว่ากฎเหล็กของเธอเริ่มสั่นคลอน และผู้ชายคนนี้กำลังจะทำให้โลกที่เธอเคยคุมเกมได้ทั้งหมด พังทลายลงในไม่ช้า