บทที่ 6 ผู้หญิงที่ไม่สนใจ
รามิลเดินตรงมายังโต๊ะของลลินกับพะแพงด้วยท่าทีมั่นใจ ใบหน้าหล่อเหลาประดับด้วยรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่เจ้าตัวคิดว่าเป็นเสน่ห์ประจำตัว
เมื่อเดินมาถึง เขาหยุดอยู่ข้างโต๊ะ ก่อนจะเอ่ยทักขึ้นอย่างเป็นกันเอง
“ขอโทษนะครับ” เสียงทุ้มทำให้ลลินกับพะแพงหันไปมองพร้อมกัน
“คะ?” พะแพงเป็นฝ่ายเอ่ยตอบ
ขณะที่ลลินมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างสงสัย
“ผมขอนั่งด้วยสักครู่ได้ไหมครับ?” รามิลถามพลางยิ้มอย่างสุภาพ
ลลินมองหน้าเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ
“เชิญค่ะ”
รามิลยิ้มออกมาทันที ก่อนจะเลื่อนเก้าอี้ตัวหนึ่งออกแล้วนั่งลง
“ขอบคุณครับ” ชายหนุ่มหันกลับมามองลลินอีกครั้ง
“ผมรามิลครับ”
“ลลินค่ะ” หญิงสาวตอบพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ตามมารยาท
“ชื่อเพราะดีนะครับ” รามิลยกยิ้มมุมปาก พลางสบตาหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่ปิดบังความสนใจ ก่อนจะใช้นิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ อย่างคนอารมณ์ดี
“ขอบคุณค่ะ” คำตอบของลลินยังคงสั้นและสุภาพ เธอไม่ได้มีท่าทีรังเกียจเขา
แต่ก็ไม่ได้แสดงความสนใจเป็นพิเศษเช่นกัน
พะแพงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เหลือบมองรามิลสลับกับเพื่อนสาว ก่อนจะยกยิ้มบาง ๆ อย่างรู้ทัน
“คุณรามิลมาคนเดียวเหรอคะ?” พะแพงเอ่ยถามขึ้น พลางมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความสงสัย
“เปล่าครับ ผมมากับเพื่อน” รามิลตอบพร้อมพยักหน้าไปทางโต๊ะด้านหลังไม่ไกลจากบริเวณนั้น
“นั่งอยู่กับเพื่อนตรงโน้นครับ”
พะแพงหันไปมองตาม ก่อนจะพยักหน้ารับ
“อ๋อ...ค่ะ”
“แล้วคุณสองคนล่ะครับ มากันแค่สองคนเหรอ?” รามิลถามกลับอย่างเป็นกันเอง ขณะที่สายตายังคงเผลอเหลือบมองลลินอยู่เป็นระยะ
“ค่ะ พวกเรามากันมาสองคน” พะแพงตอบ ก่อนจะหันไปมองเพื่อนสาวที่กำลังนั่งจิบเครื่องดื่มอยู่เงียบ ๆ
ลลินเพียงเงยหน้าขึ้นมองรามิลเล็กน้อย ก่อนจะส่งยิ้มบาง ๆ ให้ตามมารยาท
แล้วหันกลับไปสนใจแก้วในมือต่อ
รามิลยังคงหาเรื่องชวนลลินคุยสารพัด ทั้งถามถึงงานที่เธอทำ
มาที่ร้านนี้บ่อยแค่ไหน หรือแม้แต่รู้จักร้านนี้ได้อย่างไร ราวกับต้องการหาเรื่องพูดคุยกับเธอให้นานที่สุด
หญิงสาวตอบทุกคำถามอย่างสุภาพ แต่ไม่ได้ชวนคุยต่อมากนัก
ยิ่งเวลาผ่านไป รามิลก็ยิ่งรู้สึกแปลกใจ เขาเคยชินกับการที่ผู้หญิงมักจะพยายามชวนเขาคุยต่อ หรืออย่างน้อยก็แสดงออกว่าสนใจตัวเขาอยู่บ้าง
แต่ผู้หญิงคนนี้กลับไม่เหมือนคนอื่นเลย จนในที่สุด รามิลตัดสินใจเข้าเรื่องตรง ๆ
“งั้น...ผมขอเบอร์คุณไว้ได้ไหมครับ?”
ลลินชะงักไปเล็กน้อย เธอมองชายหนุ่มตรงหน้า ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพเช่นเดิม
“ขอโทษนะคะ ไม่สะดวกค่ะ”
รอยยิ้มบนใบหน้าของรามิลหายไปชั่วขณะ
“ไม่สะดวก?” เขาทวนคำอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง
“ค่ะ” ลลินตอบสั้น ๆ ก่อนจะส่งยิ้มให้เขาตามมารยาท แล้วหันกลับไปสนใจเพื่อนของตัวเองต่อ
รามิลนิ่งไปครู่หนึ่ง สีหน้าที่เคยมั่นใจสะดุดลงเล็กน้อย เขาไม่คิดว่าคำตอบที่ได้รับจะเป็นการปฏิเสธอย่างตรงไปตรงมาเช่นนี้
นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขาถูกผู้หญิงปฏิเสธโดยไม่มีแม้แต่ท่าทีลังเล
ชายหนุ่มมองลลินอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ กับตัวเอง ราวกับกำลังยอมรับความพ่ายแพ้เล็ก ๆ ในครั้งนี้
“โอเคครับ” เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้ ก่อนจะพยักหน้าให้หญิงสาวเล็กน้อย
“งั้นไม่เป็นไรครับ”
“ค่ะ” ลลินตอบเพียงสั้น ๆ
ก่อนจะหันกลับไปพูดคุยกับพะแพงต่อ ราวกับเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่ได้มีความหมายอะไรสำหรับเธอ
รามิลมองเธออีกครั้ง ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปยังโต๊ะของตัวเอง
แม้ใบหน้าจะพยายามเก็บอาการให้เป็นปกติ แต่คนที่นั่งรออยู่ก่อนแล้วอย่างคิริน
กลับมองออกตั้งแต่ระยะไกลว่า เพื่อนของเขาไม่ได้เดินกลับมาด้วยสีหน้าแบบคนที่เพิ่งทำภารกิจสำเร็จอย่างที่คุยโวเอาไว้เลย
ทันทีที่รามิลทิ้งตัวลงบนโซฟา คิรินก็หลุดหัวเราะออกมา
“เป็นไงล่ะ?”
รามิลหยิบแก้วเครื่องดื่มขึ้นมาจิบโดยไม่ตอบอะไร สีหน้าของเขายังคงนิ่ง พยายามทำเหมือนเรื่องเมื่อครู่ไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น
“ไหนมึงบอกให้กูรอดูผลงานไง” คิรินเอ่ยแซวซ้ำ พลางกลั้นหัวเราะเมื่อเห็นสีหน้าของเพื่อน
รามิลหันขวับไปมอง ก่อนจะส่งสายตาไม่พอใจให้
“ก็แค่ยังไม่ได้เบอร์”
“อ๋อ...” คิรินลากเสียงยาว พลางพยักหน้าหงึก ๆ ทำทีเหมือนเข้าใจ
“ยังไม่ได้เบอร์เอง”
“เออ” รามิลตอบสั้น ๆ ก่อนจะยกแก้วขึ้นดื่มอีกครั้ง
คิรินมองหน้าเพื่อนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา
“แล้วทำหน้าเป็นหมาโดนเจ้าของทิ้งทำไมวะ?”
“ไอ้คิริน!”
รามิลคว้าหมอนบนโซฟาขึ้นมาขว้างใส่เพื่อนทันที
คิรินหัวเราะลั่น พร้อมยกมือขึ้นรับหมอนไว้ได้ทัน
“กูก็แค่ถาม”
รามิลถอนหายใจอย่างหงุดหงิด ก่อนจะเอนตัวพิงโซฟา แล้วอดไม่ได้ที่จะปรายตามองกลับไปยังโต๊ะของลลินอีกครั้ง
ทั้งที่เพิ่งถูกปฏิเสธไปแท้ ๆ แต่สายตาของเขากลับยังคงจับจ้องไปที่หญิงสาวคนนั้นอย่างไม่รู้ตัว รามิลไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงยังสนใจเธออยู่ ทั้งที่ปกติเขาไม่เคยใส่ใจผู้หญิงคนไหนมากนัก
บางที...อาจเป็นเพราะเธอเป็นคนแรกที่ไม่ได้สนใจเขาเลยสักนิด และสำหรับคน
ที่ชอบเอาชนะอย่างรามิล...
การถูกปฏิเสธ อาจไม่ใช่เหตุผลให้เขาถอย แต่กลับเป็นเหตุผลที่ทำให้เขาอยากรู้จักเธอมากกว่าเดิม
โดยที่เขาไม่รู้เลยว่า ผู้หญิงที่กำลังทำให้เขาสนใจคนนี้...จะกลายเป็นคนสำคัญที่สุดในชีวิตของเขาในไม่ช้า
