บทที่ 7 ยิ่งไม่สนใจยิ่งอยากรู้จัก

รามิลเอนตัวพิงโซฟา พลางหมุนแก้วในมือเล่นไปมา สายตายังคงเหลือบมองไปยังโต๊ะเดิมเป็นระยะ ก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างคนกำลังคิดอะไรบางอย่าง

รามิลไม่เคยคิดว่าการถูกปฏิเสธจะทำให้ตัวเองรู้สึกอยากเอาชนะใครขึ้นมาได้ขนาดนี้

“แม่ง...” รามิลพึมพำเบา ๆ พลางยกคิ้วขึ้นอย่างครุ่นคิด

“ทำไมวะ?”

คิรินที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หันมองเพื่อนอย่างสงสัย

“อะไรของมึง?”

“เปล่า” รามิลตอบสั้น ๆ แต่สายตายังคงจับจ้องไปยังโต๊ะของลลิน

เขาไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลย ทั้งที่ผู้หญิงส่วนใหญ่ที่เขาเคยเข้าหา

มักจะเปิดทางให้เขาแทบจะทันที แต่ลลินกลับปฏิเสธเขาอย่างสุภาพ โดยไม่มีแม้แต่ท่าทีเสียดายหรือสนใจเขาเลยสักนิด และนั่นกลับทำให้เขาอยากรู้จักเธอมากขึ้น

“ไอ้คิริน” รามิลเรียกชื่อเพื่อนขึ้นมาอีกครั้ง พลางหมุนแก้วในมือเล่นไปมา

แต่สายตายังคงไม่ละจากโต๊ะของลลิน

“ว่า?” คิรินหันมามอง ก่อนจะยกยิ้มมุมปากเหมือนพอจะเดาได้แล้วว่าเพื่อนกำลังจะถามอะไร

“มึงพอจะรู้จักลลินมากกว่านี้ไหม?”

คิรินหันมองเพื่อนอย่างจับผิด ก่อนจะยกยิ้มมุมปาก

“อ้าว ไหนมึงบอกว่าแค่สนใจ?”

“ก็กูอยากรู้จักมากขึ้น” รามิลหันไปตอบเพื่อนด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ราวกับสิ่งที่พูดออกมาเป็นเรื่องธรรมดา

“อยากรู้จัก...หรืออยากเอาชนะ?”

รามิลนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้ม

“มันก็ไม่ต่างกันปะวะ”

คิรินส่ายหน้าอย่างเอือมระอา

“กูว่าเริ่มแล้วจริง ๆ”

“เริ่มอะไร?”  รามิลเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ก่อนหันไปมองคิรินด้วยสีหน้าสงสัย

ปนรำคาญเล็กน้อย ราวกับไม่เห็นว่าการสนใจผู้หญิงคนหนึ่งจะเป็นเรื่องใหญ่อะไร

“เกมของมึงไง” คิรินยกยิ้มมุมปาก พลางเหลือบมองไปทางโต๊ะของลลิน

ก่อนหันกลับมาเลิกคิ้วให้เพื่อนอย่างรู้ทัน

รามิลหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะหันกลับไปมองยังโต๊ะของลลินอีกครั้ง เขาไม่รู้ว่าตัวเองจะต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะได้รู้จักเธอมากกว่านี้

แต่สำหรับคนอย่างเขา เรื่องไหนที่ท้าทาย รามิลไม่เคยคิดจะถอยอยู่แล้ว

“เดี๋ยวก็ได้รู้จักกัน” เขาพูดกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะยกแก้วขึ้นดื่มอีกครั้ง

ขณะที่อีกฝั่งหนึ่งของร้าน ลลินกำลังนั่งพูดคุยกับพะแพงอย่างเพลิดเพลิน

โดยไม่รู้เลยว่า มีใครบางคนกำลังให้ความสนใจเธอมากขึ้นเรื่อย ๆ

“ลลิน” พะแพงเอยเรียกชื่อเพื่อนเบา ๆ

“หืม?” ลลินตอบพร้อมเงยหน้าขึ้นมอง

“เมื่อกี้ผู้ชายคนนั้นเป็นใครเหรอ?” พะแพงถามขึ้น พลางเหลือบมองไปยังโต๊ะของรามิล

ลลินหันไปมองตาม ก่อนจะยักไหล่เบา ๆ

“ไม่รู้เหมือนกัน เขาเข้ามาทัก”

“แล้วแกไม่รู้จักเขาเลย?” เอ่ยถามด้วยสีหน้าสงสัย

“ไม่รู้จัก” ลลินตอบตามตรง ก่อนจะยกแก้วขึ้นจิบ

“แต่เขาก็สุภาพดีนะ”

พะแพงหัวเราะเบา ๆ “สุภาพอย่างที่ไหน เขามาขอเบอร์แกไม่ใช่เหรอ?”

ลลินชะงักเล็กน้อย ก่อนพยักหน้า

“อืม แต่ฉันไม่ได้ให้ไปนิ”

“ดีแล้ว” พะแพงพยักหน้ารับ ก่อนจะนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“แต่จะว่าไป...ฉันก็พอจะรู้จักเขาอยู่นะ”

ลลินหันมามองเพื่อนอย่างสนใจ

“เหรอ? รู้จักเขาด้วยเหรอ?”

“ใช่ ก็พอรู้จักเขาคร่าว ๆ นะ” พะแพงพูดพลางเหลือบมองไปยังโต๊ะของรามิลอีกครั้ง

“เท่าที่เคยได้ยินมา เขาก็ประมาณหนุ่มเพลย์บอยนั่นแหละ”

“เพลย์บอยเหรอ?” ลลินทวนคำอย่างสนใจเล็กน้อย

“อืม” พะแพงพยักหน้า ก่อนจะยกคิ้วขึ้น

“ดูจากหน้าก็พอเดาได้อยู่นะ” ลลินพูดพลางหัวเราะเบา ๆ

“เขาไม่ค่อยจริงจังกับใคร แถมยังชอบเที่ยว ชอบสังสรรค์ แล้วก็เห็นว่าชอบควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าด้วย” พะแพงอธิบายต่อ

ลลินหันกลับไปมองชายหนุ่มที่อยู่ไม่ไกล ก่อนจะเห็นรามิลกำลังนั่งเอนตัวพิงโซฟาด้วยท่าทีสบาย ๆ ใบหน้าหล่อเหลาที่ดูมีเสน่ห์ แต่กลับแฝงความกวนและความร้ายเอาไว้อย่างบอกไม่ถูก

“ดูท่าทางก็...น่าจะเจ้าชู้จริงนะ” ลลินพึมพำเบา ๆ ก่อนจะละสายตากลับมา

“แต่เขาก็หล่อดีนะ” พะแพงพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ พลางเหลือบมองเพื่อนสาวอย่างจับสังเกต

“หล่อแล้วไงคะ” ลลินถามกลับด้วยสีหน้าไม่ได้สนใจนัก

“ก็เผื่อแกจะชอบไง” พะแพงพูดพลางยักคิ้วให้เพื่อน ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ

“ไม่เอาหรอก” ลลินส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนจะยกแก้วขึ้นจิบ

“ฉันไม่ชอบผู้ชายเจ้าชู้ อีกอย่าง ตอนนี้ฉันก็ไม่ได้คิดจะคบใคร”

“โสดแบบนี้ ระวังเถอะ เดี๋ยววันหนึ่งมีคนมาทำให้ใจสั่นแล้วจะถอนตัวไม่ขึ้น”

พะแพงพูดพลางหัวเราะ

“ไม่มีทางหรอก” ลลินตอบทันที ก่อนจะหันไปหยิบของว่างบนโต๊ะ

เธอไม่รู้เลยว่า ในเวลาเดียวกันนั้น ชายหนุ่มที่ทั้งสองกำลังพูดถึงยังคงแอบมองมายังโต๊ะของเธอเป็นระยะ

คนหนึ่งไม่ได้สนใจอะไรเลย ขณะที่อีกคนกลับเริ่มสนใจมากขึ้นทุกที

รามิลยังคงแอบมองไปทางลลินเป็นระยะ ก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างคนกำลังคิดอะไรบางอย่าง

ผู้หญิงอะไร...ยิ่งไม่สนใจเขาเท่าไร กลับยิ่งทำให้เขาอยากเอาชนะมากขึ้นเท่านั้น

และนั่นอาจเป็นเพียงจุดเริ่มต้น...

เพราะเกมระหว่างเขากับเธอ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น