บทที่ 1 บทที่ 1
“โอมายก๊อด! ยังมีรถจิ๊ปบุโรทั่งรุ่นนี้อยู่อีกหรือ”
พันไมล์อุทานพร้อมกับกวาดสายตา มองไปรอบยานพาหนะสีดำคันเก่าๆ ที่ผู้นำบารัซคนใหม่ส่งมารับเธอและพี่ชายที่สนามบิน
“รถจิ๊ปรุ่นซุปเปอร์ลายครามนี่หรือที่เพื่อนของพี่แทนส่งมารับเรา”
หญิงสาวเหลือบมองพี่ชายด้วยสีหน้าประหลาดใจ เมื่อเห็นรถที่ส่งมารับตนเองและพี่ชาย ซึ่งบินจากเมืองไทยเพื่อเดินทางมาที่บารัซ ในฐานะแขกคนสำคัญของชีคอัมราน ว่าที่ผู้นำเผ่าคนใหม่ของที่นี่
แทนไทยิ้มเมื่อจับน้ำเสียงผิดหวังนั้นได้
“มันจะรอดไหม!” พันไมล์บ่นพึมพำกับตัวเอง ขณะใช้สายตาสำรวจสภาพรถจิ๊ปรุ่นเก่าสนิมจับคันดังกล่าว
“ผิดหวังมากหรือพาย”
พันไมล์ยักไหล่ก่อนจะพูดสวนกลับไป “ใครว่า...ประทับใจสุดๆ ต่างหาก”
ปากบอกว่าประทับใจ แต่น้ำเสียงที่พูดออกมานั้น ฟังดูก็รู้ว่าอีกฝ่ายประชดประชัน
แทนไทส่ายหัวทำสีหน้าอ่อนใจ “เรื่องมาก...ทำตัวเป็นคุณหนูไปได้”
เธอชี้ที่ตัวเอง “อย่างพันไมล์น่ะหรือคุณหนู พูดผิดพูดใหม่ได้นะ”
“ก็พี่แทนเคยคุยไว้เองไม่ใช่หรือว่ามีเพื่อนเป็นชีค พายเพิ่งจะรู้นะว่าคนระดับท่านชีคเขาส่งรถแบบนี้มารับแขก สงสัยคงคิดจะต้อนรับเราแบบเจาะลึกให้ถึงแก่น จัดเต็มชนิดว่าให้เรานอนกลางดินกินกลางทราย พักอาศัยอยู่แต่ในกระโจมแบบพวกเบดูอินแน่เลย”
หญิงสาวค่อนขอดเพื่อนพี่ชายด้วยความหมั่นไส้ทั้งที่ยังไม่เคยพบหน้ากันมาก่อน
แทนไทส่ายหน้าพร้อมกับยิ้มขำพันไมล์
“จะบ่นทำไม ก็เราเป็นคนร้องขอตามมาเอง” พร้อมกับบ่นยืดยาวว่า “เรียนจบ แทนที่จะรีบหางานทำ กลับมาเที่ยวเถลไถลไปเรื่อยเปื่อย”
พันไมล์แกล้งทำหน้าตูม ตัดกับดวงตาเป็นประกายพราวระยิบด้วยความตื่นเต้น ไร้วี่แววรู้สึกผิด “บ่นเรื่องนี้อีกละ พายแค่มาหาประสบการณ์แปลกใหม่ กลับจากบารัซเมื่อไรก็ตั้งใจว่าจะไปลุยหางานต่อแล้วค่ะคุณพี่ชาย”
แทนไทเห็นสีหน้าระรื่นก็ได้แต่ส่ายหน้า “พี่จะคอยดูว่าเมื่อกลับไปพายจะทำจริงอย่างที่ปากพูดไหม”
ก่อนจะพูดดักคอน้องสาวเพียงคนเดียวของเขาว่า “ถึงปากจะบ่น แต่จริงๆ แล้วถูกใจละซิ”
พันไมล์ยักคิ้ว ฉีกยิ้มกว้าง “ช่างเป็นพี่ชายที่รู้ใจน้องคนนี้ที่สุด”
แม้ปากจะค่อนคอด แต่เจ้าตัวกลับกระโดดขึ้นรถเป็นคนแรก อย่างไม่อาจระงับใจไว้ได้อีก จิตวิญาณของนักผจญภัยเดือดพล่าน อยากจะออกไปโลดแล่นไปในดินแดนทะเลทรายเต็มแก่ เมื่อเห็นแทนไทชักช้าก็อดไม่ได้ต้องหันมาเร่ง
“เร็วๆ ซิคะพี่แทน ชักช้าเป็นคนแก่ไปได้”
“ทีอย่างนี้ละมาเร่ง” ปากบ่นว่าแต่ขายาวๆ ของแทนไท ก็ก้าวขึ้นมานั่งบนรถตามน้องสาวมาติดๆ
แทนไทหัวเราะส่ายศีรษะอย่างอ่อนใจ กับนิสัยการพูดจาโผงผาง แก่นแก้ว แสนซน ชื่นชอบการผจญภัย และโปรดปรานการต่อสู้ทุกรูปแบบของน้องสาว ซึ่งเป็นนิสัยที่หนุ่มๆ ต่างก็พากันเข็ดขยาดจนไม่มีใครกล้ามาจีบ ทำให้พันไมล์ต้องครองตัวเป็นโสดเกาะติดพี่ชายมาจนถึงทุกวันนี้
“หันรีหันขวางซนเป็นลิงเลยนะเรา” แทนไทเอ่ยคล้ายจะตำหนิน้องสาวกลายๆ
“ก็มันตื่นเต้นนี่พี่แทน” พันไมล์หันมากระซิบตอบพี่ชาย เมื่อเขาขึ้นมานั่งบนรถจิ๊ป พร้อมกับทำคอยืดยาวเพื่อสำรวจดินแดนแห่งใหม่ด้วยความสนใจ
ชายหนุ่มสายเลือดไทยยิ้มด้วยความเอ็นดู การที่เขาเดินทางมาที่บารัซในครั้งนี้ เพราะทราบว่าบิดาของเพื่อนรักซึ่งเป็นผู้นำเผ่าเสียชีวิตด้วยโรคหัวใจอย่างกะทันหัน เขาจึงตั้งใจเดินทางมาแสดงความเสียใจ และดูงานเกี่ยวกับธุรกิจการทำเหมืองซึ่งบารัซค่อนข้างมีความเชี่ยวชาญ เมื่อพันไมล์รู้เรื่องนี้ก็เลยขอตามมาด้วย
“ตกลงเราต้องพักอาศัยอยู่ในกระโจมอย่างพวกเบดูอินหรือเปล่าคะพี่แทน” หญิงสาวเอ่ยถามด้วยความอยากรู้
“เสียใจด้วยนะยัยตัวแสบ” แทนไทหัวเราะ “จริงอยู่ที่ในอดีตเผ่าบารัซใช้ชีวิตแบบเร่ร่อน รอนแรมอยู่กลางทะเลยทรายไร้ถิ่นฐาน แต่ปัจจุบันไม่ใช่แล้ว”
“ถ้าอย่างนั้นก็แสดงว่าพายจะต้องไปเจอคฤหาสน์ จาน ช้อน ชาม ทุกสิ่งอย่างที่ทำด้วยทองคำอันมีมูลค่ามหาศาล ชีคที่เอาแต่ใจและรวยล้นฟ้า ชัวร์เลย” พันไมล์คาดเดา เธอค่อนข้างมั่นใจว่าสิ่งที่เอ่ยมานั้นถูกต้อง
คราวนี้แทนไทหัวเราะเสียงดังอย่างอดไม่ได้ จิ้มนิ้วไปยังหน้าผากมนของน้องสาวเบาๆ “เรานี่!...”
พันไมล์หน้างอ ลูบหน้าผากตัวเองเบาๆ ปากก็ไม่วายบ่นอุบอิบในลำคอ “ถือว่าเกิดก่อนหน่อย...จิ้มเอาๆ”
“บ่นอะไร...” แทนไทแกล้งว่า พอเห็นอีกฝ่ายส่ายหน้าทำดื้อตาใสเข้าใส่ เขาจึงพูดต่อว่า “ที่นี่ไม่เหมือนบ้านเรา จะพูดจะจาอะไรก็ระวังปากไว้บ้าง ดีไม่ดีเดี๋ยวได้ตายกันหมด”
พันไมล์แกล้งทำตาโต ยกมือปิดปาก ส่ายหน้าดิกๆ ส่งเสียงอู้อี้ในลำคอ
“อะไร!”
แทนไทถามทั้งขำทั้งฉุนน้องสาวตัวดี ที่ทั้งดื้อและล้นจนทุกคนในบ้านต่างก็ส่ายหน้า แต่ด้วยเป็นลูกสาวคนเล็กนิสัยช่างออดอ้อนฉอเลาะ พ่อและแม่รวมทั้งตัวเขาจึงทั้งรักทั้งหลง และตามใจกันมาตั้งแต่เด็ก ทำให้พันไมล์เติบโตมาแบบคนที่มีความมั่นใจในตัวเอง ไม่กลัวเกรงอะไร หรือใครหน้าไหน ตัวเขาเองได้เคยเอ่ยเตือนหลายต่อหลายครั้ง น้องสาวตัวแสบก็รับปากทุกครั้ง แต่ก็ยังไม่วายไปก่อเรื่องยุ่งๆ ไม่เคยหยุดเช่นกัน จนตัวเขาเองก็ระอา แต่ด้วยความรักก็ต้องรั้งบ้างดึงบ้างตามประสาพี่น้อง
“พูดไม่ได้ เดี๋ยวตาย” พันไมล์อดแหย่แทนไทไม่ได้
