บทที่ 12 บทที่ 12
“คุณสมบัติที่ท่านชีคพูดมาทั้งหมดไม่เคยมีอยู่ในตัวพันไมล์” แทนไทโต้ตอบกลับไปทันที
“ผู้หญิงที่ชอบทำตัวห้าวหาญแบบพันไมล์ มีแต่จะก่อเรื่องยุ่งให้ผู้ชายปวดหัวไปวันๆ”
คราวนี้แทนไทได้แต่หัวเราะ กับคำตอบที่ตรงไปตรงมาของชีคอัมราน พันไมล์มาถึงบารัซไม่ทันจะครบยี่สิบสี่ชั่วโมงก็สร้างวีรกรรมจนเกือบจะเอาชีวิตไม่รอด
“เรื่องนี้ไม่เถียงครับ เพราะหนุ่มๆ แต่ละคนที่หลงเข้ามาจีบแม่ตัวยุ่ง พอเจอฤทธิ์เดชของนางเข้าไป ต่างก็พากันเข็ดขยาดชิ่งหนีกันแทบไม่ทัน ในระยะหลังก็เลยไม่มีใครกล้าที่จะเข้ามาจีบพาย ทุกวันนี้เลยครองตัวโสดและหันมาเกาะติดผมแทน”
“ที่พวกเขาชิ่งหนีไป ไม่ใช่เพราะน้องสาวของนาย ขาดอะไรบางอย่างหรือแทน”
“พายขาดอะไรหรือครับท่านชีค”
“ขาดเสน่ห์!”
“ถ้าพายมาได้ยินคำพูดนี้ของท่านชีคละก็ มีหวังได้อาละวาดบ้านพังแน่”
ชีคหนุ่มยิ้มมุมปาก เขาคิดว่าผู้หญิงและผู้ชายมีศักยภาพต่างกัน ธรรมชาติจึงจัดสรรมาให้ผู้ชายเข้มแข็งและผู้หญิงเป็นเพศที่อ่อนแอกว่า เพื่อให้ผู้ชายได้ปกป้องคุ้มครองดูแลผู้หญิงของตัวเอง แต่ในกรณีของพันไมล์คงต้องเป็นข้อยกเว้น
แทนไทหัวเราะก่อนจะพูดเปรยขึ้นมาว่า “โบราณว่าไว้เกลียดสิ่งไหนก็มักจะได้สิ่งนั้นเสมอ”
“คงจะยาก เพราะเราชอบผู้หญิงที่มีนิสัยอ่อนหวาน ช่างเอาอกเอาใจ ไม่ใช่ห้าวหาญเยี่ยงผู้ชายอย่างพันไมล์”
จะว่าไปแล้วทุกคนในวงสนทนาต่างก็รู้ดีว่า ในขณะที่ชีคอัมรานศึกษาอยู่ที่ต่างประเทศนั้น ชีวิตส่วนตัวของเขาก็ใช่ย่อยและไม่เบาในเรื่องอิสตรี แม้ว่าจะไม่เคยคบใครเป็นเรื่องเป็นราวจริงจัง แต่ก็มีผู้หญิงไม่น้อยกว่าสองสามคนในคราวเดียวกัน จัดอยู่ในประเภทผู้ชายที่ไม่ชอบการผูกมัด
ถึงกระนั้นเขาก็ยังคงเป็นที่ชื่นชอบในหมู่สาวๆ อาจเพราะหน้าตาคมคายที่หล่อราวกับเทพบุตร ประกอบกับรูปร่างสูงใหญ่สมชายชาตรี ที่เป็นเสน่ห์ที่ดึงดูดใจให้ใครต่อใครต่างก็หลงใหลในตัวเขา ด้วยเหตุนี้จึงทำให้ชีคอัมรานไม่เคยขาดหญิงสาวข้างกาย มาเริ่มซาไปก็ตอนที่เขากลับมาใช้ชีวิตอยู่ที่บารัซ
ในช่วงที่ท่านพ่อของเขายังมีชีวิตอยู่นั้น อัมรานมักจะหาโอกาสหลบไปพักผ่อน เป็นการส่วนตัวในต่างแดนอยู่บ่อยครั้ง มีเพียงองครักษ์ทั้งสามคนของเขาเท่านั้นที่คอยติดตามไปด้วย พวกเขาจึงรู้ว่าผู้เป็นเสมือนเจ้านายและเพื่อนของพวกเขานั้น มักจะชอบไปแสวงหาความรื่นรมย์เช่นนี้ในต่างแดนอยู่เสมอ
แทนไทเออออด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก็เปลี่ยนหัวข้อในการสนทนา
“พวกนายได้อะไรจากห่อผ้าที่พายยึดมาได้”
“นอกจากสร้อยนานาชนิดแล้ว ก็ไม่มีของมีค่าอื่นๆ ซึ่งแปลกมาก” จาบรินตอบ
“ขโมยจ้องจะมาขโมยแต่สร้อย สงสัยว่าสร้อยพวกนี้คงจะขายได้ในราคาดี” แทนไทคาดคะเน
“ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกแทน ที่มันเลือกขโมยแต่สร้อย เพราะมันมีจุดประสงค์อื่นต่างหาก”
“แล้วจุดประสงค์อะไรที่จะทำให้มันกล้าเสี่ยงชีวิต เข้ามาขโมยของในอาณาจักรของชีคอัมราน”
อัมรานใช้ความเงียบแทนคำตอบ ที่เป็นเช่นนั้นเพราะเขาไม่อยากให้เพื่อน ต้องมารับรู้ถึงปัญหาที่เกิดขึ้นซึ่งถือเป็นปัญหาภายในของบารัซ
“นายอย่าสนใจเรื่องพวกนี้เลยนะแทน ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกเราจัดการเองดีกว่า” ยะห์ซินเอ่ย
“ใช่แล้วแทนเราจะจัดการเรื่องนี้เอง นายตั้งใจพาคุณพายดินทางมาเที่ยวที่นี่มิใช่หรือ ไปท่องเที่ยวกันให้สนุกเถอะ อย่ามาเสียเวลากับเรื่องไรสาระพวกนี้เลย ปวดหัวเปล่าๆ” วาคิมกล่าวเสริมคำพูดของยะห์ซิน
แม้ว่าแทนไทจะสงสัยว่าเรื่องนี้ มันมีความไม่ชอบมาพากลบางอย่างซุกซ่อนอยู่ แต่ในเมื่อเพื่อนๆ ของเขาไม่อยากให้เขาขุดคุ้ย เขาก็เลือกที่จะทำตามความต้องการเหล่านั้น
“ถ้าเป็นเรื่องเที่ยวแล้วละก็พายต้องชอบแน่”
ห้าหนุ่มนั่งคุยกันอย่างออกรสชาติจนดึก ก่อนจะแยกย้ายกันกลับเข้าไปพักผ่อน องครักษ์คนสนิททั้งสามคนได้รับสิทธิพิเศษให้พักอยู่ภายในจัสตินพาเลซแห่งนี้ ทั้งนี้ก็เพื่อความสะดวกในการคุ้มครอง และป้องกันภัยให้กับชีคอัมรานซึ่งเป็นทั้งเพื่อนและเจ้านายอันเป็นที่รัก
แต่ก่อนที่จะแยกย้ายกันไปพักผ่อนนั้น อัมรานได้หันไปพูดกับยะห์ซินด้วยน้ำเสียงปกติ แต่ทว่าแฝงไปด้วยความจริงจัง
“หวังว่าจะได้พบนายที่สนามฝึกในเช้าวันพรุ่งนี้นะยะห์ซิน”
“ครับผม” องครักษ์หนุ่มรับคำอย่างหนักแน่น
เช้าวันต่อมาพันไมล์ตื่นมาวิ่งออกกำลังกายตอนเช้า เพื่อเรียกเหงื่อตามประสาคนรักสุขภาพ โดยเลือกที่จะวิ่งไปรอบๆ สวนสวยของจัสตินพาเลซ หลังจากวิ่งวนอยู่หลายรอบ เธอสังเกตเห็นทหารของบารัซในชุดฝึกเดินกันให้ขวักไขว่ รีบร้อนราวกับจะไปซ้อมรบ เมื่อเก็บความสงสัยไว้ไม่อยู่ก็เลยตัดสินใจเอ่ยถามนายทหารคนหนึ่ง จึงรู้ว่าพวกเขาจะรีบไปที่สนามฝึกซ้อมอาวุธ
พันไมล์ฟังแล้วก็รู้สึกคันไม้คันมือ ถ้าได้ซ้อมมือกับทหารพวกนี้คงดีไม่น้อย คิดแล้วเธอก็เลือกที่จะเดินไปตามเส้นทางที่ทหารเหล่านั้นเดินไป แต่เมื่อไปถึงกลับไม่พบใคร พันไมล์ยืนงงอยู่ครู่ใหญ่ ฉับพลันสายตาก็เหลือบไปเห็นชายหนุ่มร่างสูงแต่งกายไม่ต่างจากทหารบารัซ จึงตัดสินใจตะโกนเรียกเขา
“คุณคะ...คุณ”
ชายคนดังกล่าวที่แต่งกายด้วยชุดรัดกุมสีดำหยุดชะงัก และหันกลับมามองตามเสียงเรียก
‘นึกว่าใคร...แม่จอมยุ่งนี่เอง...คราวนี้จะมีปัญหาอะไรอีก’ เขาคิดในใจ
พันไมล์รีบเดินไปยืนดักหน้าเขา “คุณพอจะทราบเส้นทางไปสนามฝึกซ้อมของที่นี่ไหมคะ”
ชายคนนั้นพยักหน้าแทนคำตอบ นัยน์ตาของเขาจับจ้องไปที่ดวงหน้านวลเนียน และลำคอขาวผุดผ่องของหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้า
