บทที่ 57 บทที่ 57

อัมรานเหลือบมองมุมปากที่มีหยดเลือดซึม และแก้มแดงช้ำของพันไมล์ที่ปรากฏเป็นรอยนิ้วมือของพวกมัน ดวงตาคมยิ่งฉายแววขุ่นเคือง เหมือนพันไมล์จะอ่านสายตาคู่นั้นออก เธอกระตุกแขนเสื้อเขาเบาๆ

"ฉันไม่เป็นไร คุณช่วยสองแม่ลูกนั่นก่อนเถอะค่ะ”   

แม้จะไร้สมองแค่ไหน พวกนักเลงโตก็ดูเหมือนจะรู้ว่า ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ