บทที่ 37 37

ฉันทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างเหนื่อยล้า ปล่อยทุกอย่างให้มันเป็นไปตามอารมณ์ของมัน อยากร้องก็ร้องไป ต่อให้หลุดเข้าไปในภวังค์ความคิดแล้วฉันต้องเจ็บปวดแค่ไหน ฉันก็ไม่คิดที่จะเก็บกลั้นมันไว้ ปล่อยให้มันรู้สึกไปเถอะ รู้สึกไปเลย เพราะท้ายที่สุด ที่ฉันต้องมาเจ็บปวดแบบนี้ มันก็เป็นเพราะฉันเองที่ไม่ระวังตัว

แกร๊กก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ