บทที่ 5 ผมโตแล้ว
ไทธัชช่วยมารดาทำขนมไปด้วย ในขณะที่หูก็คอยฟังว่าเมื่อไหร่โทรศัพท์ของตัวเองจะมีคนโทรเข้า เขารอจนกระทั่งบ่ายก็ไม่มีการติดต่อมาจากผู้ชายที่ชื่ออคิราห์เลยสักครั้ง
ครั้นจะเป็นฝ่ายโทรไปหาก็กลัวว่าจะรบกวนเวลาทำงานของคุณหมอหนุ่ม สุดท้ายแล้วไทธัชก็เลิกคิดที่จะให้เขาโทรมา
ในเมื่อรู้แล้วว่าเขาทำงานที่ไหนการไปดักรอเขาก็คงเป็นทางออกที่ดีที่สุด แล้วครั้งนี้เขาจะต้องคุยกับผู้ชายคนนั้นให้รู้เรื่อง
“ไท เย็นนี้จะออกไปติวกับเพื่อนกี่โมง ให้แม่ไปส่งไหม แม่ต้องเอาขนมไปส่งอยู่แล้วจะได้ไปพร้อมกันเลย”
“มันคนละทางกันครับแม่ ผมว่านั่งรถเมล์ไปดีกว่า”
“แล้วจะกลับยังไง ถ้ามันดึกมากให้แม่ไปรับก็ได้นะลูก”
“คืนนี้ผมว่าจะค้างกับไอ้แทนเลยครับแม่ สาย ๆ จะกลับมานะครับ”
“งั้นก็ตามใจ อ้อ แล้วเอาขนมไปฝากแทนด้วยนะ แม่เตรียมไว้แล้ว”
“แม่ครับ ขอ 2 ถุงได้ไหม”
“แม่เตรียมไว้ 3 ถุงจ้ะ เผื่อหิวตอนติวจะได้แบ่งกันกินนะลูก”
“ขอบคุณครับแม่”
“อย่าลืมกินข้าวก่อนไปนะไท แม่เตรียมกับข้าวไว้แล้ว”
“ครับแม่”
.....
ไทธัชรีบทานข้าวอย่างรวดเร็วเพราะเย็นนี้เขาต้องไปรอพี่ชายของแทนคุณที่บ้านก่อนจะไปทำงานที่บาร์ด้วยกัน ก่อนหน้านั้นเขาก็เคยโทรไปแล้ว พี่เขตบอกกับเขาว่าคืนวันศุกร์ เสาร์ อาทิตย์ เจ้าของบาร์รับเด็กพาร์ทไทม์เพิ่ม พอเขาส่งรูปไปให้ทางนั้นก็ยอมให้เข้าไปทำงานทันที
ค่าแรงต่อหนึ่งคืนก็ไม่ได้มากมายเท่าไหร่ แต่ก็ยังดีกว่าอยู่เฉย ๆ แล้วไม่ได้เงินสักบาท
เขามาถึงบ้านของแทนคุณตั้งแต่ยังไม่ห้าโมงเย็นบ้านหลังนี้แทนคุณและพี่ชายอยู่กันสองคนส่วนพ่อกับแม่นั้นพักอยู่บ้านอีกหลังหนึ่งซึ่งอยู่ใกล้กับที่ทำงานมากกว่า
“ไอ้ไท เข้ามาก่อนสิ พี่กูเพิ่งตื่น”
“แม่ฝากคุกกี้มามึงกับพี่ด้วยนะ” เขายื่นคุกกี้ให้เพื่อนสองถุง ส่วนอีกถุงเก็บไว้ในเป้เพราะพรุ่งนี้จะแวะไปหาอคิราห์ เลยคิดว่าอยากหาอะไรติดมือไปฝากเขาด้วย
นึกถึงชายคนนั้นแล้วไทธัชก็หงุดหงิดเขารอโทรศัพท์ทั้งวันแต่อีกฝ่ายก็เงียบ
“กินข้าวมายังวะ” เจ้าของบ้านถาม
“กินมาแล้ว มึงล่ะ”
“ยังเลยว่าจะไปกินหน้าปากซอย มึงไปด้วยไหม”
“อือ ไปสิ” ถึงตัวเองจะกินข้าวมาแล้วแต่ก็ไม่อยากนั่งอยู่คนเดียว แม้จะมาที่นี่หลายครั้งและรู้จักพี่ชายของเพื่อนเป็นอย่างดีแต่ไทธัชก็ไม่กล้านั่งอยู่คนเดียว
ไทธัชเดินตามเพื่อนออกมาหน้าปากซอย เขาสั่งโค้กมากินระหว่างรอ ส่วนแทนคุณสั่งข้าวผัดกะเพรามาทานที่ร้านหนึ่งจานและอีกหนึ่งกล่องสำหรับพี่ชาย
“มึงจะไม่ไปทำกับกูแน่เหรอ”
“กูอยากไปนะ อยากเอาตังมาเติมเกม แต่พี่กูไม่ยอมให้ไปบอกว่าอยากให้กูตั้งใจอ่านหนังสือ”
“มึงลองขออีกทีสิ กูจะได้มีเพื่อน” เพราะไม่เคยทำงานมาก่อนไทธัชก็อยากให้แทนคุณไปทำงานกับตัวเอง แม้จะมีพี่ชายของเพื่อนไปด้วยพี่เขตแดนก็ไม่ได้เป็นเด็กเสิร์ฟเหมือนกับตัวเอง
“เดี๋ยวกลับกูว่าจะลองขอดู ว่าแต่มึงเถอะ บอกแม่ว่ามาติวบ้านกูใช่ไหม”
“เออสิวะ ขืนบอกว่าไปทำงานมีหวังความแตกกันพอดี”
“แล้วพี่ชายไอ้คิวว่าไงบ้าง เขาจะให้ผ่อนใช้เดือนละเท่าไหร่”
“กูยังไม่ได้คุยกับเขาเลย เมื่อเช้าไปหาเขาที่โรงพยาบาลเขาก็ไม่ว่าง กูทิ้งเบอร์ให้แต่ก็รอตั้งแต่เช้าก็ไม่โทรกลับสักที”
“เป็นกูนะเบี้ยวแม่งเลย ใครอยากมาจ่ายให้ไม่ได้ขอร้องสักหน่อย”
“กูก็เคยคิด แต่ไม่เอาดีกว่ากลัวบาป”
“มึงนี่คนดีจริงๆ นะไอ้ไท สมแล้วที่เป็นลูกรักหลานรักของแม่กับยาย”
“มึงอย่าพูดอย่างนี้สิไอ้แทน กูยิ่งรู้สึกผิดกับสองคนนั้นอยู่”
“เอาน่ามึงอย่าคิดมาก เดี๋ยวมีงานก็มีเงินใช้หนี้เองแหละ” “อือ กูก็คิดอย่างนั้นแหละ”
ระหว่างที่นั่งรอเพื่อนทานข้าว เสียงโทรศัพท์ของไทธัชก็ดังขึ้น เด็กหนุ่มรีบกดรับทันที
“สวัสดีครับ”
“พี่เอง”
“ครับ ว่างแล้วเหรอครับ” เขาถามด้วยน้ำเสียงประชด รอทั้งวันเพิ่งจะโทรมาเอาตอนเกือบจะหกโมงเย็น
“เพิ่งว่าง จะมาคุยไหม”
“ผมไม่ว่างแล้วต้องไปทำงาน เอาไว้คุยวันหลังได้ไหมครับ”
“ทำงานเหรอ”
“ครับทำงาน”
“ที่ไหน นายยังเรียนไม่จบนะ แล้วเวลานี้มันเย็นแล้วมีงานที่ไหนเขาให้เด็กอย่างนายไปทำ”
“มีก็แล้วกันน่า”
“งานอะไร บอกมาก่อนไม่ผิดกฎหมายใช่ไหม”
“ไม่ผิดหรอก อีกอย่างผมก็โตแล้ว”
“โตแล้วแต่ก็ยังเรียนอยู่ หน้าที่ของนายก็คือตั้งใจเรียนไม่ใช่เหรอ”
“ทำไมพี่ต้องทำเสียงเข้มอย่างนั้นด้วย ผมก็แค่ไปเป็นเด็กเสิร์ฟเอง ไม่ได้ไปทำอะไรเสียหายสักหน่อย”
“เคยทำมาก่อนหรือเปล่าล่ะ”
“ไม่ครับ นี่ครั้งแรก ผมไปกับพี่ชายของเพื่อนไว้ใจได้”
“งั้นก็แล้วไป ว่าแต่ทำที่ไหนเผื่อจะแวะไปใช้บริการไง”
ไทธัชหันมาถามเพื่อนที่นั่งข้างถึงชื่อบาร์ที่เขาจะไปทำคืนนี้จากนั้นก็บอกคนปลายสายไป
“ไม่เคยไปที่นั่นใช่ไหม” อคิราห์ถามด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก
“ครับ ก็บอกไปแล้วไงว่าผมเพิ่งจะไปวันแรก”
“พี่ขอสั่งว่าห้ามไปทำงานที่นั่น”
“พี่มีสิทธิ์อะไรมาสั่งผม” เขาเริ่มโมโหเพราะดูเหมือนว่าเขาคนนั้นจะก้าวก่ายชีวิตของตนมากเกินไป
“สิทธิ์ของเจ้าหนี้ไง”
“พี่แม่งกวนตีนว่ะ ที่ผมจะไปทำงานก็เพราะอยากหาเงินมาใช้หนี้พี่ แล้วพี่จะมาห้ามผมทำไม”
“พี่มีเหตุผลก็แล้วกัน เรื่องงานพี่จะหาให้ใหม่ ตอนนี้นายอยู่ที่ไหน”
“ทำไมผมต้องบอก”
“นายไม่บอกก็ได้ พี่จะไปถามแม่กับยายของนายเองว่านายไปทำงานที่ไหน”
“พี่อย่าเอาสองคนนั้นมาขู่ผมเลย พี่ไม่รู้จักสักหน่อย”
