บทที่ 7 กรรมติดจรวด ๕๐%
อีกสองอาทิตย์จะสอบปลายภาคแล้วเอวาจึงขลุกตัวอยู่แต่กับกองหนังสือในห้องนอนบนโต๊ะเขียนหนังสือของตัวเอง หลังเลิกเรียนก็แทบไม่ได้ไปไหน เธอต้องอ่านหนังสือและต้องสอบเข้ามหาลัยเดียวกับเฮียเขื่อนให้ได้ ต่อให้เขาจะสบประมาทกันว่ายังไงก็สอบเข้าไม่ได้ก็ตาม
หลังจากวันที่เขาติวให้จนถึงตอนนี้ก็ผ่านมาเกือบเดือนแล้ว เราไม่ได้เจอกันอีก เขากลับมาบ้านนะ เป็นการกลับที่โคตรจะใจร้ายกับคนที่เฝ้ารออย่างเธอเลย
ได้ยินเสียงรถวิ่งเข้ามาจอดบ้านข้างๆ ช่วงวันอาทิตย์ค่ำๆ แล้วก็ออกไปโคตรจะเช้าของเช้าวันจันทร์ เปรียบเสมือนเป็นโรงแรมที่พักข้างทางชั่วคราวก็ไม่มีผิด
เฮียเขื่อนใจร้ายมากๆ ไม่ยอมตอบข้อความเธอ ไม่ว่าจะถามอะไรไปก็ไม่แม้แต่จะเข้ามาอ่านด้วย โทรไปรับแต่ยังไม่ทันอ้าปากทักทายเลยสักแอะ เขาก็สวนมาก่อนทันควันว่าไม่ว่าง แล้วก็ตัดสายทิ้งทันที
ถ้าไม่ใช่เพราะความอยากเรียนมหาลัยเดียวกับเขาเอามากๆ เหมือนตอนเราเรียนโรงเรียนเดียวกันมาตั้งแต่เด็กคอยผลักดันเธออยู่นะ ป่านนี้คงนอนเปื่อยเป็นผักต้มไม่ทำอะไรอยู่บนเตียงแล้ว
เอวาเป็นคนสมองด้านวิชาการคำนวณหรือแม้กระทั่งการเรียนไม่ดีเลย เรียกว่าแย่เลยก็ได้ แต่เธอเป็นคนที่วาดรูปเก่งมากๆ ไปแข่งประกวดก็ชนะเอาหน้าเอาตาชื่อเสียงมาให้โรงเรียนก็ตั้งหลายครั้ง เป็นความภูมิใจเดียวในด้านการใช้สมองที่เธอโคตรจะภูมิใจเลยล่ะ
หากว่าไม่ใช่เพราะอยากให้พ่อกับแม่มีรูปถ่ายตอนรับปริญญามาตั้งโชว์ในบ้านเหมือนชาวบ้านชาวช่องเขาบ้างนะ เรียนจบมอหกเธอจะออกมาช่วยแม่เก็บค่าเช่าตลาด ช่วยพ่อดูแลท่าเรือขนส่งที่ไม่ใช่ท่าเรือไก่กาแต่ใหญ่เป็นอันดับต้นๆ ของประเทศ แค่นี้ก็เหลือกินเหลือใช้ไปทั้งชาติแล้ว
"เฮ้อ... ปวดหัว อ่านไม่เข้าสมองเลย" นั่นแหละ... ไม่ว่าจะอ่านหนังสือเยอะมากแค่ไหน แต่ก็เหมือนมันจะไม่เข้าสมองเลย จำได้ แต่แป๊บๆ เท่านั้น
นั่งทบทวนอ่านซ้ำๆ วนๆ ไปมาหลายครั้งมาก อ่านจนปวดตาล้าสมองไปหมด
ร่างอวบอิ่มที่ซูบผอมน้ำหนักลดไปตั้งสามโลดันตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินไปโดดทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มโดยมีมือถือส่วนตัวเครื่องหรูติดมือมาด้วย
ยกโทรศัพท์ขึ้นมาเข้าไปส่องดูไอจีของใครบางคนที่ไม่แม้จะตอบกลับข้อความเธอเลย เห็นเขาเช็กอินสถานที่แห่งหนึ่ง ในสตอรี่ก็เห็นเป็นรูปที่ถ่ายที่แสงน้อยสลัวๆ มีแก้วเหล้าทรงเหลี่ยมกับเหล้าขวดกลมวางอยู่ ไม่มีแคปชั่นแต่เรียกคนดูได้เป็นหมื่นเลย
โดยเฉพาะสาวๆ!
"เหอะ!" แค่นเสียงใส่หน้าสตอรี่ของเขื่อนแล้วกดออก เลื่อนไถฟีดดูไปเรื่อยๆ ฆ่าเวลา กระทั่งผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัว สะดุ้งตื่นอีกทีก็ตีสามกว่าแล้ว
เอวาลุกจากเตียงเดินไปปิดไฟในห้อง แล้วกลับมาทิ้งตัวนอนซุกตัวเข้าในผ้าห่มอุ่นๆ อีกครั้ง
.
.
